ย่อมแสดงให้เห็นว่าเขาหาใช่คนธรรมดาไม่
แต่ถึงอย่างไรหยวนหลินก็เป็นคนของขบวนการค้าของพวกเขา พวกหัวขโมยเหล่านั้นควรจะไว้หน้ากันบ้าง
พวกมันถึงขั้นแอบเข้ามาขโมยของถึงที่ ดูท่าพวกมันจะไม่รู้จักกฎระเบียบดีพอ
“น้องชิวโปรดวางใจ คนพวกนั้นกล้าขโมยของของเสี่ยวหยวน แสดงว่าพวกมันไม่ไว้หน้าพวกเราเลยแม้แต่น้อย พวกเราจะรีบไปเค้นถามพวกอันธพาลแถวนี้ดูว่าใครกันที่บังอาจเข้ามายุ่งวุ่นวายกับขบวนการค้าของพวกเราอย่างไม่กลัวตายเช่นนี้!”
พูดจบ ทั้งสองก็เดินออกไปด้วยความโมโห
หลังจากรออยู่พักหนึ่งป๋ายซ่าวจึงเดินออกมาจากห้อง คิ้วขมวดชนกันแน่น
“เป็นเช่นไร? นาง…ได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”
เรื่องนี้ดูจะพูดยากสักเล็กน้อย
ใบหน้าของป๋ายซ่าวแดงก่ำ ส่ายหน้าระรัว ก่อนจะเอ่ย
“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเจ้าค่ะ แต่นายหญิงนอนหลับไม่ยอมตื่น ข้าไม่รู้จะทำเช่นไรแล้ว คาดว่าจะต้องตามหมอมาดูอาการเจ้าค่ะ”
ทันทีที่พูดจบ ป๋ายซ่าวจึงนึกขึ้นได้ว่าชายตรงหน้าคือหมอเทวดาฝีมือเยี่ยม
รีบลากตัวชิวอวี้เข้าไปในห้อง ก่อนหน้านี้นางสวมใส่เสื้อผ้าให้หลินเมิ้งหยาแล้ว
เส้นผมตรงยาวถูกเช็ดจนแห้ง ใบหน้านวลอิ่มเอิบ แต่กลับหลับใหลไม่รู้เรื่อง
หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน
