ๆ สีสันน่ากินเอาไว้
ของพวกนี้เหมือนกับผลไฮ่ถังในยุคปัจจุบัน แต่มีรสชาติเปรี้ยวกว่าเล็กน้อย โดยจะดองไว้ในเหล้าน้ำผึ้งนานราวสี่สิบวันจึงจะสามารถกินได้
รสชาติหวานอมเปรี้ยว สามารถดับกระหายได้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังเหมาะที่จะกินในช่วงฤดูใบไม้ผลิ
เพียงได้เห็นหลินเมิ้งหยาก็รู้ได้ทันทีว่าป๋ายจีเป็นผู้เตรียมเอาไว้ให้
สาวใช้ของนางช่างเอาใจใส่นางเป็นที่สุด
ลิ้นรับรสหวานอมเปรี้ยวของผลซานจา ดวงตาอดที่จะหรี่เล็กลงไม่ได้
หูตาจมูกปากย่นเข้าหากัน ท่าทางน่ารักน่าชัง
สายตาของหลงเทียนอวี้และชิวอวี้ทอดมองยังใบหน้าของนางอย่างไม่รู้ตัว
ถูกใบหน้าท่าทางของนางทำให้อารมณ์ดี แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก็กำลังมองหลินเมิ้งหยาอยู่เช่นเดียวกัน สีหน้าของหลงเทียนอวี้พลันเคร่งขรึมลงในทันที ความหงุดหงิดพลันแล่นพล่านเข้ามาในหัวใจ
ราวกับของรักของหวงของตนเองกำลังถูกคนอื่นเชยชมอย่างไรอย่างนั้น
แม้ชิวอวี้และหลินเมิ้งหยาจะเป็นเพื่อนกัน แต่เขาไม่มีวันปล่อยให้ใครก็ตามคิดไม่ซื่อกับภรรยาของตนเอง
“ข้าว่าเจ้ารักษาสถานะของตนเองเอาไว้ให้ดีจะดีกว่า อย่าได้เพ้อฝันถึงสิ่งที่ไม่มีวันตกเป็นของตัวเอง”
เสียงเยียบเย็นระคนตักเตือนดังขึ้น ทว่าชิว
