อวี้กลับไม่หดหัวตัวสั่น
กลับกัน เขาหันหน้ามาเผชิญกับหลงเทียนอวี้โดยตรง ใบหน้าที่เคยยิ้มน้อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง
“ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับนางหาใช่สิ่งที่ท่านจะเข้าใจได้”
ตอบกลับเสียงเคร่งขรึม ดวงตาของหลงเทียนอวี้พลันฉายแววอันตราย
เขารู้อยู่นานแล้วว่าหมอหลวงชิวอวี้ขี้เล่นคนนี้มิใช่คนธรรมดาเหมือนที่แสดงออก
บางทีอาจเพราะเดินทางออกห่างจากเมืองหลวงแล้วจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังตัวตนอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงเผยธาตุแท้ออกมา
“เจ้าจะลองดูก็ได้”
น้ำเสียงของหลงเทียนอวี้เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เขาเชื่อว่าไม่มีใครในใต้หล้ารู้จักหลินเมิ้งหยาดีเท่าเขา
นับตั้งแต่วันที่แต่งงานเข้าจวน หลินเมิ้งหยาล้วนอาศัยอยู่ภายใต้หลังคาเดียวกันกับเขา
หากเอ่ยว่าแต่ก่อนนางเป็นคนโง่เขลาสติฟั่นเฟือน เช่นนั้นนับตั้งแต่วันที่นางตื่นขึ้นมาในเกี้ยวเจ้าสาวและกลายเป็นสตรีฉลาดเฉลียวมีไหวพริบ นางก็กลายเป็นของเขาแล้ว
ไม่ว่าใครก็ห้ามแตะต้อง!
ชิวอวี้ไม่ได้ตอบ เขาแสยะยิ้มเย็นยะเยือกพร้อมทั้งส่ายหน้า
บางทีผู้ชายโดดเด่นเช่นหลงเทียนอวี้อาจจะมองข้ามความสัมพันธ์บางอย่างระหว่างพวกเขาไป
ตอนนี้หลงเทียนอวี้มองไม่เห็น ไม่รู้เรื่อง แต่ในอนาคตเล่า?
เท่าที่เขารู้จัก
