่ตกเป็นเป้าสายตา
ที่นี่มีคนต่างบ้านต่างเมืองมากมาย ไม่เพียงแค่เมืองหลินเทียนเท่านั้น แต่ยังมีคนเมืองตงเซี่ยและเมืองที่อยู่รอบๆ ด้วย แม้แต่พวกชนเผ่าเล็กๆ เองก็เดินทางมายังที่นี่เพื่อตามหาสิ่งที่ตนเองต้องการ
หลินเมิ้งหยาที่ชื่นชมทิวทัศน์ข้างทางมาตลอดทั้งวันแล้วอดที่จะตื่นตาตื่นใจกับสิ่งก่อสร้างในตำบลแห่งนี้ไม่ได้
คนที่เดินทางไปมาล้วนสวมใส่เสื้อผ้าแปลกตา แม้แต่สิ่งปลูกสร้างเองมีเอกลักษณ์โดดเด่น
แม้แต่เสียงร้องเรียกลูกค้ายังมีหลากหลายภาษา
นางลงจากรถม้า ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ
บางทีที่นี่อาจเป็นสวรรค์ชั้นฟ้าอย่างที่ผู้คนกล่าวขานกันมาก็เป็นได้
น่าเสียดาย ความงดงามเช่นนี้มีอยู่ที่แถบชายแดนเท่านั้น
“ท่านกัวบอกว่าทุกคนล้วนพักอยู่ในโรงเตี๊ยมทางด้านหน้า วันนี้พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้พวกเราก็จะถึงเมืองหลินเทียนแล้ว”
ตลอดสี่วันมานี้ หลงเทียนอวี้เอาใจใส่หลินเมิ้งหยาเป็นอย่างดี
ดังนั้นมุมมองของพวกพ่อค้าที่มีต่อเขาจึงเปลี่ยนไป
ยิ่งไปกว่านั้นหยวนหลินยังมีอุปนิสัยร่าเริงแจ่มใส ดังนั้นทุกคนจึงมองว่าพวกเขาแค่หยอกล้อกันแต่เพียงเท่านั้น
เมื่อมองเห็นท่าทางสนิทสนมกันของทั้งคู่ พวกพ่อค้าจึงมิได้คิดอะไรมากมาย
หลงเทียนอวี้ในนามหยวน
