ชิวอวี้รู้สึกกระสับกระส่ายเล็กน้อย เหตุเพราะมีสายตาเย็นชาคู่หนึ่งกำลังจ้องเขม็งมาทางเขา
แม้จะมีผนังรถม้ากั้น แต่หลงเทียนอวี้ทำท่าทางเหมือนต้องการจะสังหารเขาอย่างไรอย่างนั้น
แต่คนที่ทำให้เขารู้สึกทุกข์ทรมานที่สุดคือสตรีตรงหน้าต่างหาก
ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ไม่ยอมให้เขาออกไปขี่ม้าข้างนอก ฉะนั้นเขาจึงทำได้เพียงรวบรวมความกล้าแล้วมองข้ามสายตาอาฆาตจากด้านนอก
“พักผ่อนที่ด้านหน้าครึ่งชั่วโมง”
อยู่ๆ เสียงตะโกนของจ้าวเฟยพลันดังขึ้นที่ด้านนอก
พวกเขาเดินทางออกจากตำบลเล็กๆ นี้ราวครึ่งวันแล้ว
การเดินทางในคราวนี้มิได้สะดวกสบายเหมือนอย่างที่นางคิด แต่ถึงกระนั้นก็มิได้ลำบากอะไรนัก
กิจกรรมบนเส้นทางเหมือนเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ไม่ว่าจะเจอกับอะไร นางยังต้องไปต่อเพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตนเอง
หยวนซานหาสถานที่จอดรถม้า ทันทีที่รถม้าจอดสนิท ชิวอวี้อ้างว่าปวดเบาแล้วรีบวิ่งพรวดพราดออกไปทันที
หลินเมิ้งหยามองตามหลังเขาก่อนจะส่ายหน้า
บางทีบนโลกใบนี้คงมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถหลบเลี่ยงสายตาอาฆาตของหลงเทียนอวี้ได้
น่าเสียดาย นางมิเคยหวาดกลัวเขาแต่อย่างใด
“นายหญิง พวกเรานำของกินไปมอบให้ท่านอ๋องดีหรือไม่เจ้าคะ?”
ป๋ายซ่าวกระซิบถ
