ามข้างหูนาง
หลังจากหลินเมิ้งหยาโต้เถียงกับท่านอ๋องในตอนเช้า แม้พวกพ่อค้าจะมิได้ปฏิบัติต่อท่านอ๋องเหมือนเป็นศัตรูหรือแสดงท่าทางรังเกียจ แต่เพราะมีหลักจริยธรรมเข้ามาเกี่ยวข้อง ฉะนั้นพวกเขาจึงดูแคลนบุรุษผู้นี้ไม่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น นับตั้งแต่หลงเทียนอวี้ปรากฏตัว ป๋ายซ่าวมักจะแสดงท่าทางตัวสั่นงันงกอย่างน่าสงสาร ราวกับว่านางหวาดกลัวหลงเทียนอวี้เป็นอย่างยิ่ง
น่าเสียดาย ไม่ว่าอย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องของคนในครอบครัว
ไม่มีทางเลือก ท่านกัวและลูกน้องทั้งสองจึงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น
หลินเมิ้งหยาก้มหน้าลงกินอาหารหงุบหงับๆ
“ท่านพี่ เข้ามากินอะไรสักหน่อยเถอะ”
แม้จะนึกสนุก แต่ก็มิควรปล่อยให้เขาหิวตาย
หลินเมิ้งหยาลอบหัวเราะในใจ แต่ถึงกระนั้นก็ยังแสร้งแสดงสีหน้าขุ่นเคือง
มองหลงเทียนอวี้ที่กำลังเดินใกล้เข้ามา หลินเมิ้งหยาหยิบหมั่นโถวออกมาแบ่งให้เขาส่วนหนึ่ง
“ท่านพี่ ข้ายังมีอาหารอีกนิดหน่อย พวกเรามาคุยกันดีๆ สักครั้งเถิด”
ท่านพี่ ท่านพี่ เรียกอย่างคล่องปากยิ่งนัก หลงเทียนอวี้รู้สึกอึดอัดใจอย่างยิ่ง
ตอนแรกคิดว่าจะสามารถพลิกเหตุการณ์ได้แล้ว แต่คิดไม่ถึงว่านางจะแก้เผ็ดเขาเช่นนี้
ไม่มีแม้สักคนมาพูดคุยกับเขา
โชคดีที่เขาฝึกฝ
