นตัวเองให้เป็นคนสงบนิ่งอยู่เสมอ แต่ถึงกระนั้นสายตาของคนเหล่านั้นก็น่าอึดอัดอยู่ดี
ยิ่งไปกว่านั้น ชิวอวี้ยังบังอาจหลบซ่อนตัวอยู่ในรถม้าไม่ยอมออกมา ดังนั้นเวลาช่วงเช้าจึงมิต่างอันใดจากนรกสำหรับเขา
รับหมั่นโถวไป หลงเทียนอวี้กินโดยไม่มองเลยแม้แต่น้อย
เพียงได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของอีกฝ่าย เขามิอาจตำหนินางได้
เฮ้อ ขมวดคิ้วเข้าหากัน มองนางที่กำลังกัดกินหมั่นโถวทีละคำ นางเคยชินกับอาหารเลิศรสในจวนอวี้แล้ว ของเหล่านี้จะต้องไม่ถูกปากนางอย่างแน่นอน
เดินกลับไปยังม้าคู่ใจของตนเอง ก่อนจะหยิบของที่อยู่ในห่อกระดาษเคลือบน้ำมันออกมา
“นี่ ให้เจ้า”
หลินเมิ้งหยาที่กำลังพยายามกลืนหมั่นโถวลงคอมองของที่อยู่ในมือหนาข้างนั้นเสมือนคนโง่
กลิ่นหอมหวานยั่วให้น้ำลายสอ
รีบรับมาเปิดออก ผลปรากฏว่ามันคือขนมของร้านหรูอี้
“ท่านเอามาได้อย่างไร?”
ยังไม่ทันจะลิ้มรส หลินเมิ้งหยาก็เงยหน้าถามด้วยความสงสัย
หลงเทียนอวี้เดินทางออกจากเมืองหลวงก่อนนางเสียด้วยซ้ำ
หากเขาซื้อตอนนั้น เช่นนั้นป่านนี้ก็น่าจะเสียไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น หากเขากลับไปยังเมืองหลวงอีกรอบ เขาก็คงตามมาไม่ทัน ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวก็คือ….
“ท่านส่งคนสะก
