ดรอยตามข้า!”
หรือแท้จริงแล้วนางอยู่ในการควบคุมของเขาตั้งแต่ออกจากเมืองหลวง?
หลินเมิ้งหยาเบะปาก อยากโยนของกินตรงหน้าทิ้ง
แต่ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งเพราะความนึกเสียดาย เหตุเพราะของเหล่านี้ค่อนข้างมีราคา แม้ร้านหรูอี้จะเป็นกิจการของนาง แต่นางจะกินทิ้งกินขว้างไม่ได้
“ข้าเพียงแค่เป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้า พวกเขาคอยปกป้องเจ้าอยู่ลับๆ โดยไม่ปรากฏตัว”
หากเป็นคนอื่น หลงเทียนอวี้คงไม่มีความอดทนในการอธิบาย
แต่หลินเมิ้งหยานั้นต่างไป
“เอาล่ะ เอาล่ะ เอาล่ะ ข้ายอมรับว่าสิ่งที่ข้าทำไปในโรงเตี๊ยมไม่ถูกต้อง ไม่โกรธข้า…ได้หรือไม่?”
“แค่ก แค่ก แค่ก...”
หลินเมิ้งหยารีบยกมือขึ้นตบหน้าอกตัวเอง ก่อนจะมองหน้าเขาด้วยใบหน้าแดงอมชมพู
เขา เขา เขาเป็นฝ่ายขอโทษนางก่อนหรือ? หลงเทียนอวี้ อ๋องอวี้เนี่ยนะ?
สวรรค์ พระอาทิตย์วันนี้จะเปลี่ยนเป็นสีฟ้าหรือไม่?
มองสายตาประหลาดใจของหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้ทำเพียงกระแอมเบาๆ
ดูเหมือนนางได้คืบแล้วจะเอาศอกสินะ
“ได้ ในเมื่อท่านเป็นฝ่ายสำนึกผิด เช่นนั้นคุณชายเช่นข้าจะให้อภัยท่าน แต่ข้ามีเงื่อนไข!”
หลินเมิ้งหยาไม่คิดได้คืบแล้วจะเอาแค่ศอกอย่างแน่นอน
หยักยิ้มมีเลศนัย ดวงตาหรี่เล็กลงขณะลิ้มร
