สขนมในมือ
“ข้อแรกท่านจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการเดินทางของพวกเราทั้งสี่คน!”
ยังดี ยังดี หลงเทียนอวี้แอบถอนหายใจ
เพราะรู้ว่านางจะต้องโกรธ ดังนั้นเขาจึงนำทรัพย์สินของตนบางส่วนติดตัวมาด้วย
อย่าว่าแต่ไปเมืองหลินเทียนเลย ต่อให้ตายไปชาติหน้าก็ใช้ไม่หมด
“ข้อสอง ท่านจะต้องขี่ม้าคอยรับใช้ข้าตลอดการเดินทาง เมื่อไหร่ที่ข้าอยากจับจ่ายใช้สอย ท่านจะต้องเป็นถุงเงินของข้า เวลาข้าเสียใจ ท่านจะต้องเป็นต้าป๋าย [1] ของข้า เวลาข้าเจออันตราย ท่านจะต้องคุ้มกันข้า เวลาข้าทุกข์ใจ ท่านจะต้องเป็นที่ระบายให้แก่ข้า ไม่ว่าข้าสั่งให้ท่านทำอะไร ท่านจะต้องทำทุกอย่าง สรุปก็คือท่านจะต้องทำตามความต้องการของข้า หากท่านทำไม่สำเร็จ ท่าจะกลายเป็นสุนัข พอกลับเมืองหลวงแล้ว ท่านจะต้องเห่าโฮ่งโฮ่งต่อหน้าทุกคนในจวน”
หลินเมิ้งหยาพูดรวดเดียวจนจบ ดังนั้นจึงรีบจิบน้ำตาม
ตอนแรกคิดว่าคนหยิ่งทะนงอย่างหลงเทียนอวี้จะแสดงท่าทางอมทุกข์
เท่านี้นางก็จะสามารถไล่เขากลับเมืองหลวงได้แล้ว
แม้จะยอมรับว่าการมีเขาอยู่ทำให้นางสะดวกสบายยิ่งขึ้น แต่นางมีลางสังหรณ์บางอย่างว่าตนเองอาจรู้เรื่องเกี่ยวกับท่านแม่
และเหตุผลที่สำคัญที่สุดคือที่นี่มี