คนของกลุ่มสามสหายมากมาย
เมื่อถึงเวลาสำคัญ นางต้องอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องคนเหล่านี้ แต่หลงเทียนอวี้เป็นคนฉลาดเกินไป นางรู้สึกว่าการมีอยู่ของเขาอาจขัดแข้งขัดขานางได้
ใบหน้าของหลงเทียนอวี้แข็งทื่อ ก่อนคิ้วจะขมวดเข้าหากันแน่น
โกรธเถิด! รีบโกรธเร็วเข้า! จากนั้นจงกลับไปไม่ต้องหันหน้ากลับมาอีก!
หลินเมิ้งหยาภาวนาในใจ นางเตรียมคำพูดต่อไปเอาไว้หมดแล้ว
ทว่า…ทำไมเขาถึงทำท่าทางเหมือนคนกำลังตั้งใจคิดอะไรบางอย่างเล่า!
สวรรค์โปรด! เงื่อนไขบ้าบอคอแตกขนาดนี้ หากเขารับได้ แสดงว่าเขาเป็นคนอื่นปลอมตัวมาอย่างแน่นอน!
คิ้วของหลงเทียนอวี้ขมวดแน่น ก่อนที่เขาจะเอ่ยถาม
“คือว่า…”
หัวใจของหลินเมิ้งหยาดีดตัวสูงขึ้น นางกำลังรอให้เขาโกรธ
“ต้าป๋าย…คือสิ่งใด?”
หลินเมิ้งหยากลอกตาพลางมองเขาอย่างเหลือเชื่อ เหตุใดเขาจึงสนใจเรื่องที่ไม่จำเป็นเช่นนี้เล่า?
ตอนแรกนางคิดว่าหลงเทียนอวี้จะบันดาลโทสะออกมา แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะสงสัยเรื่องต้าป๋าย
สรุปว่าสมองของท่านอ๋องไม่เหมือนคนปกติทั่วไปสินะ
“หุ่นยนต์อย่างไรเล่า”
“หุ่นยนต์คืออะไร?”
“หุ่นยนต์ก็คือ….เฮ้อ ช่างเถิด ก็คือหุ่นเหล็กเดินได้ จริงสิ ท่านจะยอมรับเงื่อนไขของข้าหรือไม่?”
หลิน
