เมิ้งหยาเลื่อมใสพี่ชายคนนี้ยิ่งนัก เงื่อนไขเหล่านั้นไม่ยุติธรรมกับเขาเลยแม้แต่น้อย
หลังจากได้รับคำอธิบายจากนาง หลงเทียนอวี้นิ่งอึ้งพูดไม่ออก
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“เรื่องพวกนี้หาใช่ปัญหาไม่ แต่หุ่นเหล็กเดินได้…ข้าคงยังหาคนมาทำให้เจ้าตอนนี้ไม่ได้ อันที่จริงพวกหุ่นเชิดใช้งานได้ไม่ดีนัก แต่ถ้าหากมันเป็นเงื่อนไขของเจ้า เช่นนั้นเมื่อถึงตำบลถัดไป ข้าจะไปหาชุดเกราะเหล็กกลับมา เจ้าว่าจะใช้ได้หรือไม่?”
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็รู้สึกว่าคางของตนเองร่วงหล่นลงพื้น
เขา เขา เขา….คือหลงเทียนอวี้จริงๆ หรือ?
ยื่นมือเข้าไปลูบคลำใบหน้าของเขา อืม ผิวหนังไม่นุ่มนิ่มหรือแข็งกระด้าง อีกทั้งยังอุ่นเล็กน้อย ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไม่มีสิวเลยแม้แต่เม็ดเดียว
ไม่ผิดแน่ ใบหน้าหล่อเหลาเช่นนี้ไม่มีทางเป็นของปลอม
แต่มิรู้ว่าเพราะเหตุใดอยู่ๆ นางก็อยากเลาะเนื้อลอกหนังเขาออกมาดูภายในให้แน่ใจเหลือเกิน
สวรรค์! เขากินยาผิดขนานมาหรือไม่ เหตุใดจึงเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้?
“เป็นอะไรไป? มีอะไรติดหน้าข้าหรือ?”
มือของนางยังคงลูบคลำใบหน้าของเขา แม้เขาจะไม่รู้สึกรังเกียจ แต่เพราะความกะทันหัน ดังนั้นเขาจึงคิดว่าใบหน้าของ
