ทียนอวี้เลยแม้แต่น้อย
“แน่นอนว่าพวกเราย่อมรู้สึกยินดีอย่างยิ่งที่พระองค์มาเข้าร่วมขบวนการค้า แต่ถ้าหากพระองค์อยากเดินทางโดยไม่ดึงดูดความสงสัยของผู้อื่นแล้วล่ะก็ เช่นนั้นหม่อมฉันคิดว่าพระองค์ควรจะปลอมตัวอยู่ในสถานะอื่น”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยเยินยอหลงเทียนอวี้ก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงใช้ส่งสายตาใสซื่อจริงใจมองเขาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อย
คิ้วของหลงเทียนอวี้เลิกขึ้นสูง ทุกครั้งที่นางเผยรอยยิ้มอ่อนหวานเช่นนี้มักจะไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้น
แต่เขาฉลาดพอที่จะเงียบเพื่อรอดูว่านางกำลังจะทำอะไร
“เหตุเพราะตอนนี้ป๋ายซ่าวแสดงเป็นหญิง หากหม่อมฉันเองก็เป็นหญิง เกรงว่าจะไม่เหมาะสมสักเท่าไร ชิวอวี้แสร้งเป็นญาติผู้พี่ของหม่อมฉันแล้ว หากท่านอ๋องไม่รังเกียจแล้วล่ะก็ เช่นนั้นพระองค์แสร้งเป็นเพื่อนที่บังเอิญพบกันระหว่างทางดีหรือไม่? เท่านี้ก็จะมีข้ออ้างในการเดินทางไปเมืองหลินเทียนด้วยกันแล้ว”
หลงเทียนอวี้ไม่ได้ยินเรื่องอื่นนอกจากเรื่องที่ชิวอวี้กลายมาเป็นญาติผู้พี่ของหลินเมิ้งหยา
ใบหน้าหล่อเหลาจับจ้องหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา
“ข้าเป็นสามีของเจ้า”
“หม่อมฉันรู้เพคะ แต่ตอนนี้เป็นสถานการณ์พิเศษ”
“ข้าเป็นสามีของเจ้า”
“ท่าน
