อ๋อง พวกเราทำเพื่อความสะดวกในการเดินทาง”
“ข้าเป็นสามีของเจ้า”
“……”
หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าความอดทนของตัวเองกำลังจะหมดไป
แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงกระตุกยิ้มแล้วเอ่ยโน้มน้าวอย่างใจเย็น
“พวกเราเพียงแค่แสดงละครเท่านั้น อีกอย่างพระองค์เป็นผู้ใหญ่ เช่นนั้นต้องรู้จักการเสียสละใช่หรือไม่เพคะ?”
หลงเทียนอวี้ทำท่าครุ่นคิด เงยหน้ามองฟ้า ก้มหน้ามองดิน สุดทายจ้องหลินเมิ้งหยานิ่ง
“ข้าจะเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเจ้า ข้าเป็นสามีของเจ้า ฉะนั้นต้องสนิทสนมกับเจ้ามากกว่าชิวอวี้!”
หลังจากได้ยินเสียงมุ่งมั่นของหลงเทียนอวี้ หลินเมิ้งหยารู้ได้ทันทีว่าเหตุที่หลงเทียนอวี้ดื้อดึงเช่นนี้ก็เพราะต้องการให้ตัวเองอยู่ฐานะพี่ชายแท้ๆ ของหลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยาพูดไม่ออก สวรรค์โปรด! ตัวตนปลอมของนางคือลูกชายคนเดียวของตระกูลนะ
แต่ไม่ว่าจะเอ่ยโน้มน้าวเขาเช่นไร เขาก็ไม่ยอมฟัง
หลินเมิ้งหยารู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาคือหลงเทียนอวี้จริงๆ หรือ? หรือภูติผีวิญญาณที่ไหนเข้าสิงเขา?
“ท่านอ๋องอย่าเอาแต่ใจได้หรือไม่เพคะ? ไม่ว่าเพื่อนหรือญาติผู้พี่ก็ไม่ต่างกันเลยนะเพคะ”
เบนสายตามองท้องฟ้าที่เริ่มสว่าง หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงยิ้มและเอ่ยโน้มน้าวอย่างอดทน
