อดกลั้น
หลงเทียนอวี้ปรายตามองนาง ทว่าใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มกลับถมึงทึงแสดงให้เห็นอาการไม่พอใจ การต่อต้านโดยไม่ออกเสียงเช่นนี้ทำให้หลินเมิ้งหยาต้องกัดฟันกรอด
“ได้ หม่อมฉันไม่สนใจพระองค์แล้ว แต่ถ้าหากพระองค์กล้าเผยตัวตนของหม่อมฉัน หม่อมฉันจะไล่พระองค์กลับเมืองหลวงไปในทันที!”
หลินเมิ้งหยาสะบัดมือหนีแล้วเดินจ้ำอ้าวออกไป
ทว่าหลงเทียนอวี้รีบเดินเข้าไปคว้าตัวนางเอาไว้ ก่อนจะจ้องนางด้วยสายตาจริงจัง
“ข้าเป็นสามีของเจ้า ฉะนั้น…”
สุดท้ายหลงเทียนอวี้มิได้เอ่ยอะไรออกมา หลินเมิ้งหยาจ้องเขาอย่างหมดความอดทน ก่อนจะส่งเสียงเย็นชา
“พอแล้ว! พวกเรายังไม่เคยร่วมเตียงกันเลยด้วยซ้ำ ฉะนั้นพวกเราหาใช่สามีภรรยากันไม่!”
ไม่ได้นอนหลับพักผ่อนมาหนึ่งคืนเต็มทำให้อารมณ์ของนางไม่แจ่มใสนัก
กว่านางจะรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป ดวงตาของหลงเทียนอวี้ที่กำลังมองนางพลันสั่นไหวเล็กน้อย ความรู้สึกเหมือนคนแปลกหน้า
“ขออภัยเพคะ หม่อม…หม่อมฉันแค่เหนื่อย”
ส่งเสียงอ่อย หลินเมิ้งหยารู้ว่าคำพูดเมื่อครู่ทำร้ายจิตใจเขามากขนาดไหน
แต่คิดไม่ถึงเลยว่ามือข้างหนึ่งของเขาจะยื่นเข้ามาจับคาง ส่วนมืออีกข้างโอบเอวบางเอาไว้แน่น
“พวกเราจะร่วมเตียงกันตอนนี้เ
