อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็นึกถึงกระดาษแผ่นเล็กๆ นั้นได้
เบิกตากว้างจ้องหลงเทียนอวี้ ก่อนจะถามหยั่งเชิง
“พระองค์ตีหัวหม่อมฉันใช่ไหม! เหตุใดพระองค์จึงใช้ก้อนหินเขวี้ยงใส่หัวหม่อมฉันเล่า!”
หลินเมิ้งหยาหยิกแขนหลงเทียนอวี้หนึ่งที แต่กลับไร้ผลใดๆ
ใครบอกให้เขาไม่มีแม้แต่ไขมันกัน? ทว่าหลงเทียนอวี้กลับมองนางด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย
“ตีเจ้า? ข้าตีเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่? ตีที่ไหนกัน? เจ็บหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยามองเขาด้วยสายตางุนงง หรือคนคนนั้นจะมิใช่หลงเทียนอวี้?
ครุ่นคิด อาจจะไม่ใช่หลงเทียนอวี้จริงๆ หากเป็นเขา เขาอาจจะจับตัวตงฟางสวีมาวางลงตรงหน้านางก็เป็นได้
ยิ่งไปกว่านั้น ลายมือบนแผ่นกระดาษก็ไม่ใช่ลายมือของหลงเทียนอวี้
ดังนั้นจึงเล่าเรื่องกระดาษใบนั้นให้หลงเทียนอวี้ฟัง ทั้งสองจึงเริ่มครุ่นคิดเรื่องนี้
หรือในโรงเตี๊ยมแห่งนี้จะมีคนสอดแนมหลินเมิ้งหยา?
นานกว่าหลงเทียนอวี้จะลูบท้ายทอยของนาง จากนั้นเอ่ยปลอบโยน
“หากข้ายังอยู่ ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้อย่างแน่นอน เข้าไปเถิด”
