ุกซนให้กับเขา
ตอนนี้นางมองเด็กสาวสติฟั่นเฟือนคนนั้นเป็นเสมือนน้องสาวของตนเอง ยิ่งไปกว่านั้น นางที่ได้เห็นความทรงจำที่ผ่านมาของเด็กคนนี้ นางยิ่งรู้สึกว่าพวกคนที่เคยกลั่นแกล้งรังแกนางมาก่อนช่างโหดร้ายยิ่งนัก
หลินเมิ้งหยาคนก่อนอาจไม่ใส่ใจกับเรื่องนี้ แต่นางในตอนนี้จะโจมตีคนที่เคยทำร้ายนางให้หมด
แม้เซียวยี่จะทุกข์ทรมาน แต่คนที่หนีการแต่งงานโดยไม่รู้สึกรู้สาอะไรก็มิต่างอันใดจากคนไร้ความรับผิดชอบ
บางทีเซียวยี่อาจคิดว่าเด็กคนนั้นไม่เข้าใจกระทั่งคำว่าหนีการแต่งงาน แต่เขาไม่รู้เลยว่าความเห็นแก่ตัวคือบ่อเกิดของความรู้สึกอยากทำลายของหลินเมิ้งหยา
หากเซียวยี่ไม่หนีการแต่งงาน นางก็คงไม่ถูกจับยัดเข้าไปในเกี้ยวเจ้าสาว
อย่างน้อยเซียวยี่ก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบเรื่องนี้
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ ทำได้ดีมาก”
มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนโยน หลงเทียนอวี้รู้สึกว่าการแก้แค้นของนางช่างน่ารักเหลือเกิน
สบตากันพลางส่งยิ้มน้อยๆ หลินเมิ้งหยาที่ได้รับคำชมฉีกยิ้มกว้าง
หันหน้าไปก่อนจะพบว่าโรงเตี๊ยมอยู่ด้านหน้า อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็หยุดฝีเท้า เงยหน้ามองหลงเทียนอวี้ คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ความรู้สึกลำบากใจฉายชัดอยู่ในแววตา
“เป็นอะไรไป?”
หลงเทียนอวี้มองนาง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“หม่อมฉันออกมาข้างนอกเพียงลำพัง หากหม่อมฉันพาพระองค์เข้าไปในตอนนี้ เช่นนั้นหม่อมฉันจะอธิบายให้ท่านกัวฟังว่าอย่างไร?”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา
