การ พี่ยี่โปรดรอข้าอยู่ที่นี่ หลังจากข้าทำภารกิจเสร็จจะรีบกลับมารักษาท่าน ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้พี่ชายของข้ากลับมายังเมืองหลวงแล้ว หากท่านไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว เช่นนั้นท่านสามารถเดินทางไปพบเขาได้ พวกเราล้วนเติบใหญ่มาด้วยกัน ข้าจะพยายามรักษาท่านให้หายดี”
หลงเทียนอวี้รู้จักหลินเมิ้งหยาดี หากนางบอกจะรักษาให้หาย นางก็จะทำเช่นนั้นจริง
หลังจากถวายการรักษาเสด็จพ่อ เขาจึงรู้สึกเชื่อใจหลินเมิ้งหยามาก
ทว่าเซียวยี่กับเหยียดยิ้มขมขื่น เขาเองก็เคยหาหมอมานับไม่ถ้วน
เขาไปหาหมอขึ้นชื่อในเมืองหลวงหลายคน แม้จะสูญเสียเงินทองไปจนหมด แต่อาการไม่เคยดีขึ้น
หลังจากพวกหมอได้เห็นใบหน้าของเขา พวกเขาต่างบอกว่าเขาเป็นพวกหลอกลวง
ไม่มีใครเอ่ยอย่างมั่นใจว่าจะสามารถรักษาเขาได้เหมือนกับหลินเมิ้งหยา
“ช่างเถิด เจ้าอย่าได้ปลอบโยนข้าเลย นี่คงเป็นบทลงโทษที่สวรรค์ต้องการมอบให้กับข้า ข้าได้รับความเย็นชาจากผู้อื่นมากมายนับไม่ถ้วนในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ เจ้าปล่อยข้าไปตามยถากรรมเถิด”
หลินเมิ้งหยามองเขา เมื่อก่อนเซียวยี่เป็นคนอ่อนโยนสง่างาม แต่ดวงตาของเขามักเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
ทว่าเขาในวันนี้ไม่เหมือนก่อน อาการเจ็บป่วยชะล้างความหยิ่งทะนงของเขาไปจนหมดสิ้น
ความภาคภูมิใจถูกทำลายลง ความเย็นชาที่ต้องพบเจอทำให้เขาเข้าใจความขมขื่นของชีวิต
หลินเมิ้งหยาเลือกที่จะไม่ปลอบโยนเขาอีกต่อไป เหตุเพราะตอนนี้นางเดาว่าอาการของเขาสามารถรักษาให้หายได้
