แต่นางก็มิอาจมั่นใจได้เต็มร้อย เซียวยี่อาจพูดถูกแล้ว
เซียวยี่เองก็เป็นมนุษย์ ความขมขื่นของเขาอาจมีมากกว่าหลินเมิ้งหยาเสียด้วยซ้ำ
“ทำไมไม่ปิดประตู? อาฝู เจ้าไม่อยากทำงานแล้วหรือ!”
เสียงเปี่ยมไปด้วยโทสะดังขึ้นที่หน้าประตู
เซียวยี่รีบลุกขึ้นไปปิดประตูแน่น
หลินเมิ้งหยาหมุนตัวหันไปมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามา ผลปรากฏว่าเขาคือตงฟางสวี ดวงตาของเขาฉายแววหมดความอดทน
มือถือแส้ม้า เขาที่กำลังอารมณ์ไม่ดีจะต้องไม่ปล่อยเซียวยี่ไปง่ายๆ อย่างแน่นอน
เพียงได้เห็นเสี่ยวเอ้อร์อัปลักษณ์เดินเข้าไปหา แส้มาสีเข้มในมือพลันยกขึ้นสูง
“ช้าก่อน!”
ข้อมือถูกคว้าเอาไว้ ดังนั้นมือของเขาจึงมิอาจขยับเขยื้อนได้
ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความเย็นชา สายตาเหลือบมองชายชุดดำที่อยู่ๆ ก็เข้ามาปรากฏตัวตรงหน้า
แม้ใบหน้าของเขาจะเย็นชา แต่คนที่อยู่ๆ ก็เข้ามาหยุดมือเขาเอาไว้ได้เช่นนี้แสดงให้เห็นว่าชายคนนี้มีวิทยายุทธ์ค่อนข้างแข็งแกร่ง
หันไปสบตากับดวงตาเย็นชาคู่นั้น ก่อนจะออกแรงที่มือมากขึ้น แต่ต่อให้ตงฟางสวีทุ่มสุดแรง เขาก็มิอาจทำให้ชายชุดดำตรงหน้าขยับเขยื้อนได้
วิทยายุทธ์ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!
“เถ้าแก้ตงฟาง เหตุใดจึงตีคนง่ายๆ เช่นนี้เล่า อาฝูเพียงเปิดประตูให้พวกข้าเข้ามาเท่านั้น อีกอย่างข้าเองก็นำข่าวที่ท่านต้องการที่สุดมาให้ หากข้าทำให้ท่านขุ่นเคือง ข้าต้องขออภัยท่านด้วย หากพวกข้าเข้ามารบกวนท่าน เช่นนั้นพวกข้าจะกลับไปเดี๋ยวนี้”
เสียงใสก้องกังวา
