อยู่ๆ ชายชราหลังค่อมที่เพิ่งถือโคมไฟขึ้นไปด้านบนเมื่อครู่ก็ปรากฏตัวด้านหลังหลินเมิ้งหยา
ทว่าใบหน้าบิดเบี้ยวของเขามิได้น่ากลัวเมื่ออยู่ท่ามกลางแสงไฟ
“ผู้อาวุโสตงฟางเล่า? กำลังพักผ่อนอยู่กระนั้นหรือ?”
หลินเมิ้งหยาเมินเฉยต่อทุกสิ่ง นางหันหน้ากลับมาถามเขา
ชายชราหลังค่อมกลับวางโคมไฟลงบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบมันเทศผิวดำเกรียมมาปอกเปลือกแล้วยัดใส่มือนาง
“เขาออกไปแล้ว ค่ำกว่านี้จึงจะกลับมา กินเถิด ยังร้อนอยู่เลยขอรับ”
หลินเมิ้งหยาผงกศีรษะลง บางทีการเจรจาอาจไม่เป็นผล ฉะนั้นตงฟางสวีจึงคิดว่ามันไม่ช่วยอะไร เขาจึงออกไปตามหาเอง
มันเทศร้อนกำลังพอดีเหมาะแก่การกิน หลินเมิ้งหยายิ้มเกรงใจ ก่อนจะลองกัดเข้าไปคำโต
รสชาติหอมหวานอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วทั้งกระพุ้งแก้ม แม้แต่ลิ้นเองก็สัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อน
มันเทศร้อนๆ หนึ่งหัวเลิศรสกว่าอาหารราคาแพงที่นางเคยกินมากเป็นไหนๆ เมื่อได้เห็นท่าทางมีความสุขของหลินเมิ้งหยา ชายหลังค่อมจึงฉีกยิ้มกว้าง
ใช้ที่คีบหยิบมันเทศออกจากกองไฟอีกครั้ง หลังจากใช้ผ้าเช็ดจนสะอาด เขาจึงวางมันลงตรงถาดผลไม้ด้านหน้าหลินเมิ้งหยา
“พอแล้ว พอแล้ว อย่าได้ลำบากเลย จริงสิท่านลุง ข้ากินของของท่านแ
