ังลึกเอาไว้ในใจจะถูกเปิดเผยออกมาในค่ำคืนนี้
ด้านข้างไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ
ชายหลังค่อมคิดว่าคุณชายคนนั้นจะต้องเดาออกแล้วและคงกำลังดูแคลนเขาที่กล่าวว่าตนเองเคยมีใบหน้าหล่อเหลามาก่อนอย่างแน่นอน
หันหน้ากลับไปคิดอยากจะสั่งสอนเขาสักเล็กน้อย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าคุณชายคนนั้นจะลืมตาโตจ้องมองตัวเองนิ่ง
ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกาย ทั้งสงสัยและ….ดีใจ?
“ท่านคือพี่ชายสกุลเซียวใช่หรือไม่?”
กำมันเทศในมือแน่น หลินเมิ้งหยารู้สึกตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก จากนั้นจึงเข้าไปจับมือของอีกฝ่ายแน่น
แสงในดวงตาเปล่งประกาย ชายหลังค่อมคิดอยากชักมือกลับ เขาไม่อยากทำให้ชื่อเสียงเรียงนามในอดีตของตนเองต้องแปดเปื้อน
“คุณชาย ท่านจำคนผิดแล้ว ข้าเพียงแค่ได้ยินเรื่องเล่าเหล่านี้มาจากแขกท่านอื่น ท่านอย่าได้เข้าใจผิดเลย”
หลินเมิ้งหยากลับเอ่ยขัดเขา คราวนี้นางเอ่ยเสียงมั่นใจมากกว่าเดิม
“ไม่ผิดแน่ ท่านคือพี่ชายสกุลเซียว ท่านจำข้าไม่ได้แล้วหรือ? ข้าคือเด็กสติฟั่นเฟือนคนนั้นอย่างไรเล่า พี่ชายของข้าคือหลินหนานเซิง เขาเป็นเพื่อนรักของท่าน! เอ๋? พี่ชาย ข้าคือเด็กสาวสติฟั่นเฟือนสกุลหลินไงล่ะ จำข้าได้หรือไม่?”
ราวกับมีสายฟ้าแล่นปราดทั่วร่างทันทีที่
