ได้ยินชื่อหลินหนานเซิง
ร่างกายแข็งทื่ออยู่กับที่ ทว่ามือของเขากลับสั่นไม่หยุด
หันหน้ากลับมามองชายหนุ่มหน้าหวานในชุดผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาจ้องมองอยู่หลายครา
ใช่แล้ว โครงหน้า ดวงตา ขนคิ้วล้วนคล้ายกับเพื่อนรักของเขาทั้งสิ้น
แต่ว่า….
หลินเมิ้งหยาคิดว่าอีกฝ่ายยังไม่เชื่อ จึงเอื้อมมือไปดึงปิ่นเงินบนศีรษะออก ผมสีดำขลับทิ้งตัวลงบนแผ่นหลัง
เส้นผมสีดำดั่งขนอีกาขับให้ใบหน้าสีขาวราวหิมะงดงามดั่งหยก
ดวงตาเปล่งประกายแวววาวทำให้คนตรงหน้ากลับมามีท่าทางสดใสร่าเริงเหมือนหญิงสาวทั่วไปอีกครั้ง
แม้จะสวมใส่ชุดของบุรุษ แต่นางเป็นสตรีอย่างแน่นอน
“ทำไมเจ้าถึง…”
เวลาเพียงชั่วพริบตา เด็กสาวที่เคยโง่เขลาสติฟั่นเฟือนกลับกลายเป็นหญิงสาวรูปร่างหน้าตางดงามดั่งเทพธิดา
ใบหน้าของนางในความทรงจำเริ่มเด่นชัดมากขึ้น
“เพราะว่าข้า….”
หลินเมิ้งหยาคิดจะอธิบาย ทว่าประตูโรงเตี๊ยมกลับถูกเปิดออกกะทันหัน
ทั้งสองหันหน้าไปทางประตูพร้อมกัน เจ้าของร่างสูงในชุดดำที่ไม่รู้ว่าปรากฏตัวที่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อใดกำลังขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นขณะมองทั้งคู่
“เพราะนางแต่งงานกับข้าและเป็นภรรยาของข้า”
ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง หลังจากเขาปรากฏตัวออกมา
