หลินเมิ้งหยาลืมตาอ้าปากค้าง ก่อนจะปล่อยมือของเซียวยี่แล้วสาวเท้าฉับๆ กึ่งวิ่งอย่างรวดเร็วมาหยุดยืนตรงหน้าเขา
หัวใจเสมือนถูกปลอบประโลมเล็กน้อย
“หลงเทียนอวี้ เหตุใดพระองค์มาอยู่ที่นี่? มิใช่ว่าท่านไปทำงานหรอกหรือ?”
ดวงตาสีดำขลับจ้องมองเขาเพียงคนเดียว
มือหนายื่นออกไปดึงร่างของนางเข้ามาในอ้อมกอดของตนเอง
ไม่ได้เจอกันเพียงสองสามวัน แต่นางดูผอมลงอีกแล้ว
ไม่ว่าจะเลี้ยงเท่าไรก็ไม่เคยอ้วน ซ้ำออกจากบ้านมาเพียงไม่กี่วัน สิ่งที่เพียรพยายามกินเข้าไปตลอดทั้งปีพลันย่อยสลายหายไปหมด
หลินเมิ้งหยาไม่เร่งเร้าหรือขัดขืน นางกำลังรอให้เขาพูดความจริง
สายตาของเซียวยี่เลื่อนลอย
เหตุใดเขาจึงไม่เคยคิดมาก่อนว่าเด็กสาวสติฟั่นเฟือนคนนั้นจะงดงามถึงเพียงนี้
ยิ่งไปกว่านั้น นางยังได้แต่งงานกับบุรุษเก่งกาจมากความสามารถ
ความขมขื่นในใจยิ่งเพิ่มมากขึ้น ราวกับว่าเขากำลังยิ้มเยาะตัวเองที่ไม่รู้จักเสียดายสิ่งที่ตนเองเคยมี
ไม่ว่าหลินเมิ้งหยาถามเช่นไร หลงเทียนอวี้ก็ไม่ตอบ
โชคดีที่นางรู้ว่าเวลานี้ไม่ใช่โอกาสเหมาะที่จะเค้นถาม หลังจากถลึงตาใส่เขาอยู่หครั้งหนึ่ง นางจึงจูงมือเขามายืนตรงหน้าเซียวยี่
“พี่ยี่ เขา…ท่านเองก็คงรู้จัก ฮึ ตอนที่พี่เซียว
