ยังอยู่ในเมืองหลวง ชื่อเสียงของท่านเลื่องลือเสียยิ่งกว่าใครบางคนอีก”
หลินเมิ้งหยาขมวดคิ้วเบะปาก ก่อนจะหยิบเกาลัดมาปอกเปลือก
หลงเทียนอวี้เห็นท่าทางงุ่มง่ามของนาง เขาจึงแย่งเกาลัดลูกนั้นมาปอกด้วยตนเอง หลังจากปอกเปลือกเรียบร้อยแล้วจึงป้อนเข้าปากหลินเมิ้งหยา
ท่าทางการแสดงความห่วงใยเล็กๆ น้อยๆ ของทั้งคู่ทำให้เซียวยี่ซึ่งกำลังมองดูอยู่รู้สึกอิจฉาเล็กน้อย
หากวันนั้นเขามิดึงดันทำอะไรโง่ๆ แล้วล่ะก็ วันนี้เขาคงไม่เป็นเช่นนี้
เขาย่อมเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของท่านอ๋องอวี้ ขณะคิดจะถวายคำนับ อีกฝ่ายกลับร้องห้ามเอาไว้
หลงเทียนอวี้ปรายตาไปทางหลินเมิ้งหยา ราวกับต้องการจะบอกเขาว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับนาง
“นั่งเถิด ล้วนเป็นคนเคยรู้จักกันทั้งนั้น อย่าได้มีพิธีรีตองอันใดเลย”
หลงเทียนอวี้ทรุดตัวลงนั่งก่อน เซียวยี่จึงนั่งลงตาม
บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ค่อนข้างน่าอึดอัด ทว่าหลินเมิ้งหยากลับนั่งลิ้มรสชาติหวานหอมของมันฝรั่งโดยไม่สนใจพวกเขา
“พี่ยี่ ท่านบอกว่าผู้หญิงคนนั้นทำให้ท่านเปลี่ยนไปเช่นนี้ แต่ข้ามองไม่ออกว่าท่านได้รับบาดเจ็บที่ภายนอก หากท่านไม่ถือสา ท่านเล่าเรื่องทั้งหมดให้ข้าฟังได้หรือไม่?”
หลงเทียนอวี้ชำเลื
