นเล่า?
หลินเมิ้งหยาก้มหน้ามองหนูป๋ายเซียงที่ข้างเอว ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นางจะต้องมอบหนูตัวนี้ให้ถึงมือตงฟางสวี
หลินเมิ้งหยาเดินลับๆ ล่อๆ ราวกับขโมยไปทั่วโรงเตี๊ยม แต่เรดาร์กลับไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ แปลกเหลือเกิน หรือตงฟางสวีจะมิได้พักในโรงเตี๊ยมแห่งนี้?
เช่นนั้นก็ลำบากแล้ว แม้ตำบลแห่งนี้จะไม่ใหญ่ แต่ก็มีนักเดินทางผ่านไปมากค่อนข้างมาก
หรือนางจะต้องออกค้นหาทีละห้อง?
ด้านนอก สีของท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงยามบอกเวลาเท่านั้นที่อยู่เคาะฆ้องบอกเวลา
ป๋ายซ่าวยังคงอยู่ในห้องเพียงลำพัง นางมิได้กลับเข้าห้องจนดึกดื่น ไม่รู้ว่าสาวใช้ของตนเองจะตื่นตระหนกจนแทบสิ้นสติไปแล้วหรือไม่
หลินเมิ้งหยาที่กำลังรู้สึกลำบากใจขณะเดินขึ้นบันได้พลันได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง
ราวกับท้ายทอยของนางถูกของบางอย่างกระทบ
สัญชาตญาณสั่งให้นางหันหลังกลับ ทว่าด้านหลังกลับไร้ผู้คน มือเล็กลูบท้ายทอยของตนเอง คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น
แปลก เมื่อครู่คืออะไรกันนะ?
ก้มหน้าลงโดยมิตั้งใจ ก่อนจะเห็นเป็นกระดาษสีขาวเล็กๆ ม้วนหนึ่ง
หลินเมิ้งหยามองไปรอบๆ ก่อนจะรีบเก็บมันขึ้นมา
แกะม้วนกระดาษออก ก่อนจะเห็นตัวอักษรภายใน
“ตงฟางสวีพักอยู่ที่โรงเตี๊
