ียนว่าโรงเตี๊ยมจิ่นฝู โรงเตี๊ยมแห่งนั้นอยู่อีกฝั่งหนึ่งของตำบล หากต้องเดินไป คาดว่าน่าจะใช้เวลาราวสิบนาที
แต่ถ้าหากคนคน นั้นโกหกนางเล่า?
มองกระดาษอีกครั้ง หลินเมิ้งหยาจมอยู่ในห้วงแห่งการตัดสินใจ
แต่ถ้าหากนางไม่ไป เช่นนั้นอาซิ่วก็อาจตกอยู่ในอันตรายได้
กัดฟัน หลินเมิ้งหยาตัดสินใจลงบันได
เสี่ยวเอ้อร์ที่เข้ากะกลางคืนรีบเข้ามาต้อนรับ หลังจากมอบเงินให้เสี่ยวเอ้อร์เล็กน้อย เขารีบช่วยนางเปิดประตูใหญ่ทันที
“ท่านลูกค้ารีบกลับมานะขอรับ ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ท่านต้องระมัดระวังให้ดี หากท่านกลับมาแล้วได้โปรดเคาะประตูเบาๆ ข้าน้อยจะรู้ได้ทันทีขอรับ”
สายตาของเสี่ยวเอ้อร์มองเงินที่เพิ่งได้รับพร้อมรอยยิ้ม หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลงแล้วเดินออกนอกประตูไป
ตลาดกลางคืนเก็บหมดแล้ว คนบนถนนล้วนเป็นคนสัญจร
ทว่าท่าทางของพวกเขาค่อนข้างรีบร้อน บางทีอาจเพราะเหนื่อยมากแล้ว
หลินเมิ้งหยายืนอยู่หน้าประตู ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังอีกฝั่งของตำบล ไม่ว่าจะเป็นกับดักหรือไม่ แต่เพื่อช่วยเหลืออาซิ่วนางจะขอลองดูสักครา
โชคดีที่ถนนหาได้ร้างผู้คน ยังมีร้านรวงเล็กๆ ที่กำลังปิดประตู
หลินเมิ้งหยาสาวเท้ายาวๆ ก้มหน้าเดิน
