“หากข้านำเข็มเงินมาด้วยก็คงดี บางทีพวกเขาอาจถูกวางยา”
ชิวอวี้เอ่ยขึ้นมาอย่างเสียดาย ทว่าหลินเมิ้งหยากลับส่ายหน้า เหตุเพราะระบบเซินหนงแม่นยำกว่าเข็มเงินหลายเท่า
นอกจากยาพิษบนร่างของคนเมืองเลี่ยหยุนแล้ว หลินเมิ้งหยาไม่พบความผิดปกติใดๆ อีก
แต่สิ่งนี้มิได้หมายความว่าคนเหล่านี้มิได้ถูกวางยา แม้ระบบเซินหนงจะแม่นยำ แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีข้อจำกัด
“เท่าที่ข้าดู หากพวกเขานอนหลับ เช่นนั้นพวกเขาก็ต้องรับรู้ถึงการมาของพวกเรา ตอนนี้พวกเราคงช่วยออกไปได้เพียงคนสองคน เจ้าลองดูโลงศพเหล่านั้นเถิด ข้าว่าข้างในจะต้องมีคนอยู่อีกแน่”
“จะต้องมีคนนอนหลับเช่นนี้อยู่อย่างแน่นอน เช่นนั้นพวกเราออกไปก่อนแล้วตามคนมาช่วยจะดีกว่า”
แม้ชิวอวี้จะรู้สึกไม่วางใจ แต่ก็อดที่จะเห็นด้วยกับความคิดของหลินเมิ้งหยาไม่ได้
ทว่าขณะที่ทั้งสองวางร่างของชายทั้งสองลงที่เดิม เสียงจากด้านนอกพลันดังขึ้น
ทั้งคู่สบตากัน ก่อนที่จะรีบเข้าไปซ่อนตัวในจุดที่ลึกที่สุดของห้องใต้ดิน
โชคดีที่ในนี้ค่อนข้างมืด ซ้ำยังมีโลงศพขวางเอาไว้ ดังนั้นหลินเมิ้งหยาและชิวอวี้จึงสามารถซ่อนตัวได้
“ใครอยู่ที่นี่?”
ทันทีที่ซ่อนตัวจนมิดชิด เสียงตะคอกเปี่ยมโทสะพลันดังขึ้
