นจากทางด้านนอก
หลินเมิ้งหยาลอบสบถในใจ กองฟางที่ถูกย้ายและประตูเหล็กที่ยังไม่ได้ปิดจะต้องทำให้พวกเขาสงสัยอย่างแน่นอน
แต่ตอนนี้มิอาจทำอะไรได้แล้ว พวกเขาทำได้เพียงตั้งสมาธิไม่ทำอะไรมีพิรุธมากกว่าเดิม
“เจ้าระแวงเกินไปแล้ว บางทีอาจมีคนออกไปแล้วลืมปิดประตูก็ได้ ใช่ว่าเมื่อก่อนไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้ ดูสิ โลงศพก็ยังอยู่ที่เดิมมิใช่หรือ? วางใจเถิด ไม่มีทางมีใครพบเจอที่นี่ พอพวกเรากลับไปแล้วค่อยถามก็ได้”
เสียงเมามายเล็กน้อยดังขัดขึ้น แต่เจ้าของเสียงเคร่งขรึมยังคงไม่วางใจ เขาเดินเข้ามาเปิดฝาโลงศพเพื่อตรวจสอบ ก่อนจะขยับเท้าเดินเข้าใกล้นางมากขึ้น
หลินเมิ้งหยาและชิวอวี้เริ่มตื่นตระหนก
แต่โชคดีที่ชายคนนั้นสนใจเพียงโลงศพ ดังนั้นเขาจึงมองไม่เห็นพวกเขาทั้งคู่
“ดูสิ ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าจะมีใครสงสัยสถานที่แห่งนี้ ปกติคนที่หลงเข้ามาที่นี่ไม่ทันได้ซ่อนตัวด้วยซ้ำ เช่นนั้นจะมีใครเข้ามาได้อย่างไร ต่อให้เข้ามาได้ พวกเรากำจัดเสียก็สิ้นเรื่อง นี่มิใช่ครั้งแรก เจ้าไม่รู้หรอกว่าบริเวณรอบๆ นี้เต็มไปด้วยซากศพของพวกคนเหล่านั้น”
เสียงบ้าคลั่งดังขึ้น หลินเมิ้งหยารู้สึกรังเกียจเต็มประดา
เพื่อเงินแล้ว พวกเขายอมทำทุกอย่าง แ
