เองถนัดโดยการกดจุดบนร่างของเด็กสาว
“เฮือก…”
เสียงสูดลมหายใจของนางพลันดังลอดออกมา จากนั้นดวงตาที่เคยปิดสนิทพลันเบิกกว้าง
“ข้า…อยู่ที่ไหน..”
น้ำเสียงสับสนว้าวุ่นดังขึ้น ท่าทางของนางอ่อนแรง
หลินเมิ้งหยากดจุดบนร่างให้นางอีกครั้ง ใบหน้าที่เคยอ่อนล้าของนางจึงค่อยๆ หายไป
“อย่ากลัว เจ้าถูกคนชั่วลักพาตัวมา ข้ากับพี่ชายช่วยเจ้าเอาไว้ ตอนนี้ข้าจะประคองเจ้าขึ้นมา เจ้าอย่าได้ส่งเสียงเอะอะไป เดี๋ยวพวกมันจะกลับมา”
ดวงตากลมโตเบิกกว้าง สายตาจับจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาใจดีตรงหน้า แม้จะมิได้มีอาการหน้าแดง แต่ก็พยักหน้าลงแต่โดยดี จากนั้นหลินเมิ้งหยาจึงประคองร่างของนางออกจากโลง
แม้ขาของนางจะอ่อนแรง แต่เพราะหลินเมิ้งหยาคอยประคอง ดังนั้นนางจึงพยายามกัดฟันออกแรง
สุดท้ายหลินเมิ้งหยาหยิบยาออกจากวงแขนแล้วป้อนนาง
ไม่นานเด็กสาวพลันกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง
เดินไปเดินมาเพื่อสำรวจบริเวณรอบๆ
“ข้าน้อยนามว่าตงฟางซิ่ว พวกท่านเรียกข้าว่าอาซิ่วก็ได้ ขอบใจพวกท่านทั้งสองมากที่ช่วยชีวิตข้า พวกเราคนเมืองเลี่ยหยุนจะตอบแทนท่านอย่างแน่นอน”
อาซิ่วมีรูปร่างหน้าตางดงาม ดวงตากลมโตสีดำขลับ คำพูดคำจาไร้เดียงสาน่าฟัง
เหตุเพราะอายุของนางยังไม่
