หลุดออกมาก็ได้! นี่ นี่ อย่าเปิด!”
หลินเมิ้งหยาคร้านจะสนใจเขา นางยื่นมือออกแรงเปิดประตู
อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็ล้มลงกับพื้น ร่างกายแข็งทื่อ
บรรยากาศชวนอึดอัดแปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง ความเงียบเข้าครอบงำจนได้ยินกระทั่งเสียงกลืนน้ำลายของชิวอวี้
“พระชายา? คุณหนูหลิน? เมิ้งหยา?”
เปลี่ยนวิธีเรียกถึงสามครั้ง ทว่าหลินเมิ้งหยายังคงตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม ไร้ซึ่งปฏิกิริยาใดๆ
ชิวอวี้ตกใจจนเข่าอ่อน แต่ก็ขยับเท้าเดินเข้าใกล้ ยื่นมือที่กำลังสั่นเทิ้มแตะลงบนบ่าของหลินเมิ้งหยา
จากนั้นรีบชักแขนกลับมาแล้วจ้องแผ่นหลังของหลินเมิ้งหยาด้วยความระมัดระวัง
“คุณชายไร้มารยาทยิ่งนัก เหตุใดจึงบังอาจแตะต้องตัวสตรีตามอำเภอใจเช่นนี้”
เสียงเล็กแหลมดังออกจากลำคอของหญิงสาวตรงหน้า เสียงนั้นเสมือนกำลังหยอกเย้าอย่างไรอย่างนั้น ทว่าชิวอวี้กลับขนลุกชัน
“เจ้า…เจ้า…เจ้าเป็นใคร เจ้าเป็นผีหรือคน! ข้าจะบอกอะไรเจ้าให้ ผู้หญิงคนนี้หาใช่คนธรรมดาไม่ หากเจ้ากล้าสิงนาง วิญญาณเจ้าจะไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด!”
แสร้งทำท่าทางสงบนิ่ง แต่แม้กระทั่งริมฝีปากเองก็มิอาจใช้งานได้ดังใจ
หลินเมิ้งหยาที่ทรุดตัวลงกับพื้นค่อยๆ ลุกขึ้น จากนั้นจึงส่งเสียงหัวเราะแหลมสูงออกมา
