“คิก คิก คิก คิก ในที่สุดก็เจอชายหนุ่มรูปงามหลังจากรอคอยมาหลายปี ลองดูเถิดว่าข้าเป็นใคร!”
หลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับมากะทันหัน ชิวอวี้หลับตาปี๋ เหตุเพราะความกลัวจึงทำให้เสียงร้องของเขาหยุดอยู่ที่ดวงตา
“อามิตาภพุทธ พระพุทธองค์ได้โปรดดูแลลูกด้วย ข้าจะบอกอะไรเจ้าให้ เนื้อของข้าไม่อร่อยหรอก เนื้อของพี่ใหญ่ข้าต่างหากที่น่ากิน เจ้าไปกินเขาเถิด…”
ชิวอวี้ที่ตกใจจนร้องไม่เป็นภาษากลับได้ยินเสียงหลุดขำพรืดของหญิงสาวตรงหน้า
ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะพบใบหน้าเปื้อนยิ้มของหลินเมิ้งหยา
ชี้มือชี้ไม้มาทางชิวอวี้ หลินเมิ้งหยาอ้าปากหัวเราะร่า คนที่ความกล้าวิ่งหนีหายออกจากร่างไปเมื่อครู่อย่างชิวอวี้จึงเพิ่งรู้สึกตัว
เขาถูกหลินเมิ้งหยาหลอกเสียแล้ว!
“นี่! เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าเมื่อครู่เจ้าทำตัวตลกแค่ไหน”
ตอนแรกหลินเมิ้งหยาไม่คิดหลอกเขา แต่ความกล้าของเขาช่างน้อยนัก
เลือดพลุ่งพล่านขึ้นมายังศีรษะ กัดฟันกรอดมองหญิงสาวตรงหน้า เขาแทบจะเข้าไปบีบคอนางให้ตาย
“เอาล่ะ เอาล่ะ เจ้าเองก็เห็นแล้วนี่ว่าที่นี่หาใช่ประตูนรกไม่ อีกอย่างเจ้ากับข้าล้วนเป็นหมอ พวกเรามีหน้าที่ช่วยชีวิตคน ต่อให้อยู่ในโลกใต้พิภพก็จะคงเหลือไว้เพียงคุณงาม
