แกนที่นางได้ยินเพียงคนเดียวดังขึ้นในสมอง
โชคดีที่นางยังสามารถรับมือกับอาการคลื่นเหียนได้
คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น นางเริ่มสแกนโรงเก็บศพตรงหน้า
หนึ่งเมตร ห้าเมตร สิบเมตร สิบห้าเมตร…
ยิ่งขนาดพื้นที่มากขึ้นเท่าไร ความเจ็บปวดยิ่งทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น
เมื่อเดินทางมาถึงขีดจำกัด ในที่สุดร่างกายก็อ่อนยวบลง
ระบบเซินหนงหยุดการสแกนอัตโนมัติเพื่อป้องกันอันตราย
หลินเมิ้งหยาเห็นเพียงความมืดมิด ก่อนร่างจะร่วงลงในวงแขนของชิวอวี้
“เจ้า…เจ้าเป็นอะไรไป?”
โอบกอดร่างนุ่มนิ่มเอาไว้แน่น เห็นได้ชัดว่าชิวอวี้กำลังตื่นตระหนก
ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว ใบหน้าซีดเผือดของหลินเมิ้งหยาทำให้เขาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
“ไม่มีอะไร อยู่ๆ ก็ปวดท้อง อาจเพราะวันนี้คงกินเยอะเกินไป”
หลินเมิ้งหยาฝืนทำท่าไม่เป็นอะไร ปกติการเปิดใช้งานระบบสำหรับนางไม่ต่างอันใดจากการกินข้าวหรือดื่มน้ำ
แต่ดูเหมือนนางจะต้องระมัดระวังการเปิดใช้งานเรดาร์เช่นนี้แล้ว เหตุเพราะมันไม่เพียงสแกนหายาพิษ แต่ยังเป็นการทดสอบระบบไปในตัวด้วย
เวลาเพียงไม่นาน ภาพสามมิติของโรงเก็บศพพลันปรากฏขึ้นในสมอง
สวรรค์โปรด หากอนาคตนางสามารถปรับตัวเข้ากับระบบเซินหนงได้ เรดาร์คงสามารถ
