ดังนั้นนางและป๋ายซ่าวจึงหันหน้ามองทิวทัศน์ยามค่ำคืนบนถนนเบื้องล่างด้วยกัน
แม้หูจะได้ยินเสียงเอะอะโวยวายภายนอกอย่างชัดเจนก็ตาม
“คนคนนี้ชั่วร้ายยิ่งนัก เขาถึงกับค้ามนุษย์! เมื่อก่อนหนูน้อยสกุลสือข้างบ้านข้าเองก็ถูกคนลักพาตัวไป ท่านน้าสือร้องไห้แทบขาดใจ ครอบครัวที่อบอุ่นถูกพวกเขาทำลายย่อยยับ! เหตุใดทางการจึงไม่กำจัดคนแบบนี้เล่า!”
ป๋ายซ่าวส่งเสียงบ่น หลินเมิ้งหยาเองก็คิดเห็นเช่นเดียวกันกับนาง ในหนังสือประวัติศาสตร์สมัยมัธยมปลายเขียนเรื่องราวการค้ามนุษย์และทาสเอาไว้ นางยังคงจดจำเรื่องราวน่าอเนจอนาถใจได้อย่างชัดเจน
แม้เฮยฮู่และป๋ายหลงจะโหดเหี้ยมอำมหิตมิต่างอันใดจากอูยา แต่ลำพังเพียงพวกเขาไม่มีทางทำงานสำเร็จอย่างแน่นอน
ผู้อยู่เบื้องหลังของพวกเขาต่างหากที่เป็นผู้ขับเคลื่อนการค้าผิดกฎหมายที่แท้จริง
หากกำจัดพวกเขาก็มิต่างจากการตัดโซ่ออกเพียงเส้นเดียว หาได้มีความสำคัญแต่อย่างใด
ขอเพียงผลประโยชน์ยังคงอยู่ สักวันหนึ่งจะต้องมีคนเข้ามาแทนที่พวกเขาและสืบทอดงานสกปรกต่อไปอย่างแน่นอน
แต่ถึงกระนั้นก็ใช่ว่าจะไม่ส่งผลกระทบเลยเสียทีเดียว อย่างน้อยก็ทำให้ห่วงโซ่แห่งความอัปยศนี้ชะงักลงชั่วคราว
นางจำต้องสังเกตการณ์เงียบๆ เพ
