าะกำลังมองดูเหตุการณ์เหล่านั้น ดังนั้นนางจึงมิทันสังเกตเห็นสายตาสองคู่ซึ่งกำลังจับจ้องมองตนเอง
“เจ้าออกมาทำไมกัน? ท่านกัวสั่งให้เจ้าพักผ่อนอยู่ในห้องมิใช่หรือ?”
ไม่รู้ว่าชิวอวี้เดินเข้ามาหยุดข้างกายนางตั้งแต่เมื่อไหร่ หลินเมิ้งหยารีบฉุดเขาให้นั่งลง ก่อนจะเพ่งสมาธิมองเหตุการณ์ด้านล่างนิ่ง
“คึกคักขนาดนี้ ไม่ดูก็น่าเสียดาย จริงสิ เจ้ารู้ที่มาที่ไปของป๋ายหลงและเฮยฮู่หรือไม่?”
อันที่จริงหาใช่เพียงหลินเมิ้งหยาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่กำลังลอบมองเหตุการณ์ทางด้านล่าง แม้แต่นักเดินทางต่างถิ่นเองก็สังเกตการณ์อยู่ด้วยเช่นเดียวกัน
ขบวนการค้าย่อมมีกฎของตนเอง ใช่ว่าเอ่ยขัดกันประโยคเดียวจะชักดาบโจมตีใส่กันได้
เหตุเพราะขบวนการค้าใช้ชีวิตอยู่บนเส้นทางมาอย่างเนิ่นนาน ฉะนั้นพวกเขาย่อมมีกฎการอยู่ร่วมกันค่อนข้างมาก
ใครก็ตามที่คิดอยากเดินทางบนเส้นทางนี้ พวกเขาล้วนต้องเคารพกฎระเบียบอย่างแข็งขัน แม้แต่ธุรกิจการค้าอย่างที่เฮยฮู่และป๋ายหลงทำเองก็เช่นเดียวกัน
ชิวอวี้หันไปมองหลินเมิ้งหยา ก่อนจะเอ่ย
“ชายเมืองเลี่ยหยุนคนนั้นนามว่าตงฟางสวี เขาเป็นพ่อค้าขายยาสมุนไพร ยาพิษในเมืองหลวงส่วนใหญ่ล้วนมาจากการค้าของเขาทั้งสิ้น เจ้าเห
