ทางทุกข์ทรมานของเสี่ยวอวี้ในครานั้น ความโกรธพลันพวยพุ่งขึ้นมา
ฉะนั้นนางจึงมีใจคิดอยากทำลายเฮยฮู่และป๋ายหลงให้สิ้นซาก
“ตกลงหลานสาวของตงฟางสวีอยู่ในกำมือของป๋ายหลงหรือไม่?”
นี่เป็นปัญหาที่หลินเมิ้งหยากังวลที่สุด
ชิวอวี้ส่ายหน้า เขาเองก็เพิ่งมาถึงโรงเตี๊ยมพร้อมกันกับพวกหลินเมิ้งหยา ดังนั้นการสืบข่าวจึงค่อนข้างลำบาก
ลูกตาดำกลิ้งกลอกไปมา หลินเมิ้งหยายื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของชิวอวี้เพื่อเล่าแผนการของตนเอง
“คือ…มันคงไม่ดีเท่าไร”
ชิวอวี้มองหลินเมิ้งหยาด้วยสีหน้าลำบากใจ ทว่าอีกฝ่ายกลับส่งสายตาเชิงขอร้องมาให้เขา
สุดท้ายทำได้เพียงรับคำแล้วผงกศีรษะลง
ขณะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ทั้งสองแอบลงบันไดไปชั้นล่าง
โชคดีที่ความสนใจของทุกคนล้วนหยุดอยู่ที่ตำแหน่งกลางห้องโถง
เดินลงจากบันไดแล้วมุ่งหน้าไปทางสวนด้านหลัง ที่นั่นคือสถานที่จอดรถม้า
“เจ้าคิดว่าป๋ายหลงและเฮยฮู่ขนส่งมนุษย์ผ่านแต่ละท้องที่เช่นไร?”
เหตุเพราะเป็นเวลายามค่ำคืน ฉะนั้นสวนด้านหลังจึงมีโคมไฟจุดเอาไว้มากมาย หลินเมิ้งหยาและชิวอวี้ปรึกษากันเสียงเบา
“เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่รู้ นอกจากรถม้าแล้วก็ไม่มีวิธีการขนส่งอย่างอื่น”
หลินเมิ้งหยากวาดสายตามองรถขน
