แม้จะปลดเปลื้องเครื่องประดับออกแล้วสวมเพียงชุดแบบบุรุษที่เรียบง่าย แต่ใบหน้าของนางยังคงงดงามดั่งหยก
หากมองข้ามกิริยาท่าทางอ่อนหวานอย่างสตรี เช่นนั้นนางก็มีใบหน้าไม่ต่างจากพี่ชายตัวเอง
“ถูกแล้ว เจ้าเตือนข้าเอาไว้แท้ๆ”
ก่อนนั้นท่านพี่อยู่ที่ค่ายทหาร นางไม่เคยคิดจะปลอมตัวเป็นเขามาก่อน
แม้ตำแหน่งชายาอวี้จะสามารถอำนวยความสะดวกได้ แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีขีดจำกัด
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้นางปลอมตัวเป็นหลินหนานเซิงแล้ววันหนึ่งเขารู้เข้า นางมั่นใจว่าเขาไม่มีทางโกรธนางอย่างแน่นอน
แม้ตอนแรกจะรู้สึกผ่อนคลาย แต่ต่อมาก็อดที่จะรู้สึกท้อใจไม่ได้
หากอันตรายปรากฏอยู่เบื้องหน้า เช่นนั้นนางจะผ่านพ้นไปได้เช่นไร
เวลายามค่ำคืนหมุนเวียนเปลี่ยนผัน ทว่าคนที่มีหัวใจหนักอึ้งอย่างเช่นหลินเมิ้งหยากลับมิอาจข่มตาหลับได้
ป๋ายซ่าวเองก็ยังคงตื่นตระหนกกับเรื่องเมื่อช่วงกลางวัน ฉะนั้นทั้งสองจึงนอนคุยกันถึงเช้า
ท้องฟ้าเริ่มกลายเป็นสีจาง แม้ทั้งสองจะยังคงง่วงเหงาหาวนอน ทว่าโรงเตี๊ยมกลับมีเสียงดังคึกคัก
ที่นี่อยู่ห่างจากตัวเมืองมาก ดังนั้นจึงต้องรีบเดินทางจึงจะเข้าสู่ตัวเมืองก่อนฟ้ามืด
จ้าวเฟยร้องเรียกรวมพลตั้งแต่เช้า หลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าวซึ่งถูกเ