โรงเตี๊ยมตั้งเรียงรายสองข้างทาง ลักษณะภายนอกเรียบง่าย ด้านหน้าเป็นสวนขนาดใหญ่ ภายในมีเพียงอาหารและเครื่องดื่ม
โชคดีที่ราชสำนักเป็นผู้นำส่งเสบียงให้แก่โรงเตี๊ยมเหล่านี้ อีกทั้งยังไม่เกิดการฉวยโอกาสในการเก็งกำไร ฉะนั้นพ่อค้าส่วนใหญ่จึงเลือกพักแรมค้างคืนที่โรงเตี๊ยม
แม้โรงเตี๊ยมจะดูธรรมดา แต่ถึงกระนั้นก็มีพื้นที่กว้างขวางเพียงพอ
เห็นได้ชัดว่าท่านกัวเป็นแขกประจำของที่นี่ คนที่มาต้อนรับจึงมิใช่เสี่ยวเอ้อร์ธรรมดา แต่กลับเป็นชายอายุราวสี่สิบกว่า
เมื่อพวกหลินเมิ้งหยามาถึง ที่นั่งในห้องโถงของโรงเตี๊ยมต่างถูกจับจองหมดแล้ว
โชคดีที่พวกจ้าวเฟยและเหวินสือมีโต๊ะแยกต่างหาก ฉะนั้นเมื่อพวกเขาเห็นหลินเมิ้งหยา ริมฝีปากพลันหยักยิ้มกว้าง ก่อนจะเชิญนางไปนั่งด้วย
แม้เหวินสือจะมิใช่คนชอบสนทนา แต่เขาเป็นคนมีไหวพริบ
ได้ยินชิวอวี้เล่าว่าหากไปยังสถานที่ที่ไม่รู้จัก เช่นนั้นต้องสำรวจพื้นที่โดยรอบให้ดี
จ้าวเฟยชอบสนทนาและเล่าเรื่องตลบขบขัน เขามักจะช่วยท่านกัวตรวจสอบขบวนรถม้าเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครถูกทิ้งท้าย
รถม้าของหลินเมิ้งหยาถูกจัดให้อยู่กลางขบวน บางทีอาจเพราะต้องการคุ้มครองความปลอดภัยให้นาง
หลินเมิ้งหยารู้จักนิสัยใจคอข
