ลับดังขึ้นยับยั้งเขาเอาไว้
“น้องชาย ในเมื่ออีกฝ่ายไม่สะดวก ข้าว่าเจ้าอย่าทำให้เขาลำบากใจไปเลย”
ชายคนนั้นชักมือกลับทั้งที่ไม่อยากทำ แต่ชั่วพริบตาเขาหยักยิ้มกว้างอีกครั้งพร้อมทั้งขยับตัวออกห่างจากรถม้า
“ท่านกัวกล่าวอะไรกัน ข้าเพียงแค่เห็นว่าเขาเป็นคนของท่านกัวเท่านั้น จะมีนักเดินทางคนใดบ้างที่ไม่ไว้หน้าท่าน ไอหยา ข้ามีงานอดิเรกเพียงอย่างเดียวนั่นก็คือการกิน ตอนแรกเห็นว่าน้องชายคนนี้คงมีอุปนิสัยเหมือนกัน ฉะนั้นจึงมาเชื้อเชิญด้วยความหวังดี ข้าหาได้คิดสร้างความลำบากใจให้เขาแต่อย่างใดไม่ ไม่มีเลยจริงๆ”
ท่าวกัวยังคงถือกล้องยาสูบตัวเก่าพลางสูดพ่นควันออกมา
ภายในเมืองหลวง ท่านกัวสามารถอดทนต่อพวกอันธพาลได้ แต่หากอยู่บนถนนที่ทอดยาว คนที่รู้กฎย่อมรู้ดีว่าท่านกัวหาใช่คนที่จะเข้ามายุ่งวุ่นวายด้วยได้
ชายคนนั้นส่ายหน้าไปมา ก่อนจะขอตัวกลับไปแม้จะไม่อยากทำเช่นนั้นก็ตาม
แม้เขาจะพยายามระมัดระวังตัวจากท่านกัวขณะเดินผ่าน แต่ใบหน้าเขายังคงฝืนยิ้มกว้าง
สายตาของท่านกัวทอดยาว เขาเขย่ากล้องยาสูบเบาๆ ก่อนจะเอ่ย
“เขาคือหลานชายคนหนึ่งของข้า พวกเจ้าอย่าได้นำวิธีการเหล่านั้นมาใช้กับเขาเป็นอันขาด”
ชายคนนั้นรีบพย
