ักหน้ารับ จากนั้นก็วิ่งหายไปจากสายตาของทุกคน
จ้าวเฟยและเหวินสือมองตามหลังเขา ใบหน้าเหยียดยิ้มแข็งทื่อ
อันธพาลเหล่านี้คิดจะทำร้ายคุณชายหยวน บังอาจเหลือเกิน
ท่านกัวกลับมิได้แสดงสีหน้าอื่นใด เขาถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเหน็บกล้องยาสูบลงข้างเอว
ดูเหมือนนักเดินทางที่รู้กฎระเบียบจะน้อยลงเต็มที
เดินไปหยุดข้างรถม้า เมื่อครู่เขาเห็นการกระทำของหยวนหลินและหยวนซานทั้งหมด
ขณะเดียวกัน หยวนหลินแหวกผ้าม่านอกพลางก้มศีรษะให้ท่านกัวเพื่อขอบคุณ
“ระวังตัวด้วย หากผ่านฉินโจวไปได้ก็จะดีขึ้น”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง
เหล่าขบวนพ่อค้าน้อยใหญ่มักเดินทางอยู่บนถนนสายนี้ ฉะนั้นย่อมมีพวกไม่รู้กฎเกณฑ์จำนวนมากคิดจะฉวยโอกาส
แต่หากพ้นฉินโจวไปได้ก็จะเหลือแต่เพียงขบวนพ่อค้าที่มุ่งหน้าไปยังเมืองหลินเทียน ดังนั้นพวกเขาจะปลอดภัยเพราะได้รับการดูแลจากท่านกัวและลูกน้องของเขา
“นายหญิง เหตุใดพวกเราต้องหลบอยู่ในรถม้าด้วยเล่า?”
ป๋ายซ่าวลูบหน้าท้องซึ่งยังย่อยได้ไม่ดีนักของตนเองพลางบ่นกระปอดกระแปด เมื่อครู่นายหญิงเร่งให้นางกินข้าวจนแทบจะเอาข้าวต้มกรอกคอตนเอง
นางไม่แม้แต่จะมีเวลาเช็ดปาก พวกนางรีบหลบเข้ามาอยู่ในรถม้า อีกทั้งนายหญ
