เห็นสีหน้าท่าทางขององครักษ์ เขาจึงรีบกระโดดลงจากรถม้า ก่อนจะยื่นหนังสือผ่านประตูให้แก่องครักษ์ด้วยมือทั้งสองข้าง ล้วงกระเป๋าหยิบเงินจำนวนหนึ่งยัดใส่มือขององครักษ์ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“ลำบากนายท่านแล้ว คุณชายใหญ่และฮูหยินของข้านั่งอยู่ในรถม้าคันนี้ ท่านลองตรวจสอบในหนังสือชี้แจงเถิด”
อันที่จริงองครักษ์หาได้อยากกักพวกพ่อค้าเหล่านี้เอาไว้ โดยเฉพาะพวกเขาที่ต้องออกเดินทางจากเหนือจรดใต้
ท่านกัวเองก็เป็นคนมีชื่อเสียง องครักษ์คนนี้เองก็รู้จักมักคุ้นกับเขาเป็นอย่างดี ฉะนั้นเขาจึงดูแลขบวนพ่อค้านี้เป็นพิเศษ
มิเช่นนั้นพวกเขาคงมิอาจผ่านประตูด่านนี้ไปได้ง่ายๆ
องครักษ์หยักยิ้มกว้าง เขารู้สึกว่าคนรับใช้คนนี้รู้งานเป็นอย่างดี
ผงกศีรษะลง เขาใช้ปลายดาบแหวกผ้าม่านออก ก่อนจะยกมือขึ้นเตรียมปล่อยผ่าน
“ช้าก่อน”
คิดไม่ถึงเลยว่าเสียงเย็นชาเสียงหนึ่งจะดังขึ้นขณะที่หยวนซานกำลังจะขับรถม้าออกไป
ด้านหลัง ชายร่างกำยำกลุ่มหนึ่งเข้ามาล้อมรถม้าเอาไว้
หัวหน้ากลุ่มคือชายร่างกำยำหน้าตาไม่เป็นมิตร ใบหน้าอวบอ้วน เขาสวมชุดสีเขียวเข้มน่าขัน
ไม่ว่าจะมองอย่างไรเขาก็เหมือนลูกชิ้นห่อใบตอง
หลินเมิ้งหยาแหวกผ้าม่านออกมองชายตรงหน้า ดูเ
