หมือนการแก้แค้นจะมาไวกว่าที่นางคิด
“พี่ชายทั้งหลาย พวกข้าเป็นเพียงนักเดินทางค้างแรมในยุทธภพ ไม่ทราบว่าพวกข้าทำอะไรให้พวกท่านขุ่นเคืองอย่างนั้นหรือ?”
ดวงตาของหยวนซานมีประกายวาบผ่าน แต่ริมฝีปากยังคงฉีกยิ้ม ท่าทางเสมือนคนรับใช้ตัวกระจ้อยเพียงเท่านั้น
เมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าเขายอมถอยหลังก้าวหนึ่ง พวกเขาจึงยิ่งรู้สึกได้ใจ
ชายร่างกำยำซึ่งยืนอยู่ข้างเขายกมือขึ้นตบหน้าหยวนซานไปหนึ่งที
แม้หยวนซานจะมีรูปร่างสมชายชาตรี แต่เผื่อต้องเผชิญหน้ากับพวกอันธพาลกักขฬะตรงหน้า เขาจึงดูอ่อนแอไปในทันที
ร่างของหยวนซานร่วงลงกับพื้น เขาหดหัวงอตัวราวกับคนกำลังหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง
“ฮ่า ฮ่า ถุย ไอ้ขยะไร้ประโยชน์”
ชายร่างกำยำส่งเสียงหัวเราะร่วน แต่อยู่ๆ เขาก็รู้สึกคันที่ฝ่ามือ
ครุ่นคิด บางทีอาจถูกเห็บเหาบนตัวของไอ้ขยะนั่นกัดก็เป็นได้
จากนั้นเขาถมน้ำลายใส่หยวนซานอีกสองครั้ง
“ทุกท่าน น้องชายคนนี้คือผู้ร่วมขบวนการค้าของข้า หากทำให้พวกท่านไม่พึงพอใจ เช่นนั้นข้าจะชดใช้แทนพวกเขาเอง หากพวกท่านยอมอดทนรามือไปในคราวนี้ เช่นนั้นข้าท่านกัวผู้นี้จะรู้สึกขอบใจพวกท่านมาก”
ท่านกัวรีบเดินขึ้นมาข้างหน้า กวาดสายตามองเพียงปราดเดียว
