ก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
จะต้องเป็นเพราะไอ้คนหื่นกามนั่นมิอาจตัดใจ ดังนั้นจึงส่งคนมาปั่นป่วนหาเรื่อง
โชคดีที่ยังอยู่ในเมืองหลวง ฉะนั้นชื่อเสียงของเขายังเป็นที่รู้จักอยู่มาก ดังนั้นพวกเขาควรไว้หน้าและไม่กล้ายุ่งวุ่นวายอีก
เพียงหัวหน้าคนนั้นได้เห็นท่านกัว ท่าทางหยิ่งผยองพลันหายไป
ยกหมัดขึ้นชนฝ่ามือเพื่อคารวะอีกฝ่าย ก่อนจะแสยะยิ้มไม่น่ามองพลางเอ่ย
“อันที่จริงข้าควรไว้หน้าท่านกัว แต่น้องชายของข้าได้รับบาดเจ็บหนัก ท่านเองก็เห็นแล้ว พวกเราล้วนอาศัยอยู่ในยุทธภพแห่งนี้ หากมิได้รับการชดเชย เช่นนั้นจะอยู่ในเมืองหลวงอย่างสงบสุขได้เช่นไร”
เพียงได้ยินคำพูดของชายอ้วนผู้นั้นหลินเมิ้งหยาก็รู้ได้ทันทีว่าเขาต้องการขูดรีดเงินจากนาง
นางมิได้เสียดายเงินเหล่านั้น หากสามารถใช้เงินชดเชยเวลาอันมีค่าของนางได้ เช่นนั้นนางก็ยินดีจะจ่าย
เพียงแต่…เงินเหล่านั้นต้องให้เช่นไรและให้มากเท่าไร เรื่องนี้ท่านกัวต้องเป็นคนตัดสินใจ
“มีเหตุผลยิ่งนัก เช่นนั้นข้าจะขอเป็นคนกลางระหว่างพวกเจ้า ทุกคนล้วนมิอยากก้มหัวใคร เช่นนั้นน้องชาย เจ้าคิดว่าควรชดเชยเท่าไร?”
การที่ท่านกัวเอ่ยถามด้วยตัวเอง นั่นเท่ากับว่าเขากำลังไว้หน้
