“มือข้างใด?”
หลินเมิ้งหยาถามเน้นทีละคำ น้ำเสียงเคร่งขรึมดุดัน
ทั้งที่นางเป็นสตรีรูปร่างผอมบาง แต่กลับกดบุรุษรูปร่างกำยำเอาไว้อยู่หมัด ซ้ำใบหน้านวลยังเผยความโหดเหี้ยมอำมหิต
ดวงตาสีนิลกลมโตฉายแววดูแคลน ยิ่งมองยิ่งรู้สึกหวาดหวั่น
ไม่มีใครอยากเชื่อว่าแววตาเช่นนี้จะเป็นของคุณชายท่าทางอ่อนแอผู้นี้
“ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้! คิดว่าเจ้าเป็นใครกัน ข้าเป็นผู้มีชื่อเสียงในเมืองหลวงแห่งนี้! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ระวังข้าจะสั่งให้คนจับเจ้ามาเผาทั้งเป็น!”
อันธพาลตรงหน้ายังคงตะคอกถ้อยคำไม่รื่นหูออกมาอีกหลายคำ คนบริเวณรอบๆ ล้วนมองดูอย่างมีความหวัง
แต่ดูเหมือนชายคนนี้จะหาใช่คนมีสัมพันธไมตรีที่ดีต่อผู้อื่น คนที่เคยถูกเขารังแกต่างกู่ร้องสมน้ำหน้าในใจ แต่กลับไม่กล้าส่งเสียงออกมาเพราะยังเกรงกลัวอำนาจของเขา
“ข้าถามว่าเจ้าใช้มือข้างไหน!”
ความอดทนของหลินเมิ้งหยากำลังจะหมดลง
แม้นางจะมีเรี่ยวแรงเพียงน้อยนิด แต่มือของนางกลับแข็งแกร่งพอจะกดร่างชายคนนี้เอาไว้ เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน หยาดเหงื่อเริ่มผุดบนใบหน้าของเขา
“ไม่พูดใช่หรือไม่? เช่นนั้นข้าจะตัดอุ้งเท้าของเจ้าออกทั้งสองข้าง!”
ไม่มีใครคาดคิดว่าคุณชายท่าทางเป็นมิตรจะมีจิตใจโหดเหี้ยม
