ม
“นี่คือของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่ผู้น้อยต้องการมอบให้ท่านกัวขอรับ พวกเราเพิ่งเคยพบกันครั้งแรก เช่นนั้นต้องรบกวนท่านกัวดูแลพวกเราด้วย”
ปลายของกล้องยาสูบทำจากหยกขาว ก้านทำจากทองคำงดงามล้ำค่ายิ่งนัก ทว่าหลินเมิ้งหยากลับมองเป็นเพียงของธรรมดาชิ้นหนึ่ง ใบหน้าหาได้แสดงท่าทางหยิ่งผยองหรืออ่อนน้อมถ่อมตนแต่อย่างใด
สีหน้าราบเรียบแต่กลับทำให้ผู้ใหญ่เคารพนาง
ท่านกัวเหลือบมองนางหนึ่งครั้ง ก่อนจะเคาะกล้องยาสูบของตนเองลงบนโต๊ะสามครั้งแล้วยื่นมือไปรับของขวัญจากหลินเมิ้งหยา
กล้องยาสูบอันเก่าถูกเหน็บลงที่ข้างเอวของเขา แม้จะรับของใหม่มา แต่เขากลับเหลือบมองมันเพียงครั้งเดียว
หยิบยาสูบของตนเองวางลงแล้วจุดไฟ จากนั้นจึงสูบเข้าไปเต็มปอดก่อนจะเอ่ย
“ดี ข้าขอบใจเจ้ามาก นั่งพักผ่อนก่อนเถิด อีกเดี๋ยวพวกพ่อค้าก็มากันครบแล้ว”
บรรยากาศพลันอบอุ่นขึ้น
ชายหน้าคล้ำสองคนซึ่งนั่งขนาบข้างท่านกัวหยักยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มพูดคุยกับหลินเมิ้งหยา
ป๋ายซ่าวยังไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดนายหญิงจึงมีความอดทนถึงขนาดนี้
ทว่าหยวนซานซึ่งยืนอยู่ด้านข้างกลับเผยรอยยิ้มมีเลศนัย เมื่อครู่เขาลืมเตือนเจ้านายคนใหม่เกี่ยวกับกฎระเบียบที่นี่ แต่คิดไม่
