หลังจากเตรียมตัวมาตลอดสองวัน ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ต้องออกเดินทางกับขบวนพ่อค้า
หลินเมิ้งหยารับประทานอาหารเย็นจนอิ่มท้อง จากนั้นนางก็อ้างว่าไม่สบายแล้วนอนหลับแต่หัวค่ำ
หากมองอย่างผิวเผินทุกอย่างล้วนเป็นปกติ หลินเมิ้งหยาออกไปที่ประตูจวนตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อก่อสงครามประสาทกับพวกองครักษ์
เหตุการณ์ในคราวนี้ทำให้นางมีโทสะค่อนข้างมาก
หลายวันที่ผ่านมาพวกองครักษ์ล้วนรู้ไต๋นางหมดแล้ว
ทุกวันตอนเช้านางจะต้องออกมาก่อเรื่องวุ่นวายจนพวกเขารู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ เห็นได้ชัดว่าการสร้างความลำบากใจให้พวกเขากลายเป็นงานอดิเรกของพระชายาไปแล้ว
ทุกครั้งที่พระชายาหลบหนีล้มเหลว นางจะต้องกินข้าวถึงสองถ้วย
ขณะเดียวกันพวกองครักษ์ที่ถูกคัดเลือกมาอย่างดีคงปวดหัวไม่น้อย
อันที่จริงทั้งหมดนี้ล้วนเป็นแผนการของหลินเมิ้งหยา นี่คือจิตวิทยาในการควบคุมฝ่ายตรงข้าม
ดวงจันทร์ซึ่งเคยกลมเกลี้ยงเต็มดวงบัดนี้เหลือเพียงครึ่งเสี้ยว
ท้องฟ้ายามไร้แสงจันทร์ช่างหม่นหมองยิ่งนัก
เวลาผันผ่านอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ถึงเวลาที่คนทั้งจวนจะเข้านอน
“แอ๊ด…” เสียงดังขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะลมหรือสิ่งอื่นใดที่ทำให้ประตูเล็กด้านหลังตำหนักหลิวซินค่อยๆ แง้มออก
สนิมและฝุ่นร่วงลง
