บนพื้น เวลาเพียงไม่นาน ศีรษะหนึ่งพลันโผล่ขึ้นมาท่ามกลางความมืด
หันมองซ้ายมองขวา ก่อนจะค่อยๆ ก้าวออกมา
หลังจากมั่นใจแล้ว ดวงตาพลันเปล่งประกาย สายตาตวัดมองซ้ายทีขวาทีเพื่อสำรวจความปลอดภัย
เมื่อมั่นใจแล้วว่าบริเวณรอบๆ นี้หาได้มีคนอื่น ศีรษะเล็กพลันหดกลับไป
เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน ร่างบางสองร่างก็เดินออกจากประตู
หลังจากส่งสายตาเป็นสัญญาณให้กันและกัน พวกนางค้อมตัวลงแล้วอาศัยเงาริมกำแพงเดินเลาะออกมาจนถึงประตูหลังของจวน
“นายหญิง ประตูหลังของจวนมีคนคอยเฝ้าอยู่มิใช่หรือเจ้าคะ?”
ที่แท้ร่างบางทั้งสองก็คือหลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าว
“ชู่ อย่าเพิ่งพูดอะไร ข้ามีแผนอยู่แล้ว”
หลินเมิ้งหยาพาป๋ายซ่าวไปหลบที่มุมหนึ่ง
ยังมีเวลาอีกราวสองชั่วโมงกว่าฟ้าจะสว่าง ปกติแล้วจะมีคนมาเฝ้ายามจนกระทั่งรุ่งสาง
แต่วันนี้กลับแตกต่างออกไป
ขณะที่พวกนางซ่อนตัวได้ไม่นาน ชายคนหนึ่งถือโคมไฟสีเหลืองส้มเดินอ้าปากหาวมาที่ประตูหลัง
ในมือของเขาคือกุญแจประตูจวนด้านหลัง ลูกกุญแจกระทบกันเสียงกังวานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน
“ลุงเฉิน ท่านมาตรงเวลายิ่งนัก”
คนเปิดประตูยืนอยู่ด้านข้างอย่างไม่เต็มใจนัก เขาเอ่ยกระทบกระทั่งอีกฝ่าย
ด้านนอก ร
