ถม้าขนผักสดจอดคอยท่าอยู่หน้าประตูแล้ว
“ลำบากแล้ว ลำบากแล้ว นี่เป็นผลแตงสดขึ้นชื่อของบ้านข้า แม้จะไม่ได้ราคาแพงนัก แต่ขอมอบให้พี่ใหญ่เอาไปลองกินดูแล้วกัน”
ตอนนี้ยังอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ เมล็ดพันธุ์เพิ่งจะถูกหว่าน แน่นอนว่าของสดจึงมีไม่มากนัก
แต่เพื่อครอบครัวสูงศักดิ์ในเมืองหลวง พวกเกษตรกรเฉลียวฉลาดคำนวณเวลาและสถานที่ที่เหมาะสม จากนั้นเปิดทางบ่อน้ำพุร้อนเพื่อสร้างความอบอุ่นและได้ผลผลิตสดใหม่
แน่นอนว่าผักสดเหล่านี้ย่อมมีราคาสูงลิบ ดังนั้นน้อยคนนักจึงจะได้กิน
จวนอวี้ที่แสนมั่งคั่งเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ทุกเจ็ดวันจะมีผักสดถูกขนมาส่งที่จวน
เมื่อถึงเวลานั้น องครักษ์เฝ้าประตูหลังจะไม่เข้มงวดเท่าไรนัก เหตุเพราะหากมาตรวจสอบเองก็ต้องเสียเวลาเปล่า ยิ่งไปกว่านั้นพระชายาคนนี้มักจะเคยชินกับการนอนตื่นสายเป็นประจำ
ไม่มีใครคาดคิดว่านางจะตื่นแต่เช้าเพื่อหลบหนี
อาศัยจังหวะที่ลุงเฉินคนส่งผักขับรถม้าเข้าไปในจวน หลินเมิ้งหยาจับมือป๋ายซ่าววิ่งออกจากประตูหลังไป
พวกนางอาศัยความมืดเพื่อพรางตัว
พยายามสะกดกลั้นความภาคภูมิใจของตัวเอง หลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าววิ่งอย่างเต็มฝีเท้า
แต่นางคิดไม่ถึงเลยว่าทันทีที่ร่างของนางลับหาย
