านี้ล้วนเป็นพ่อค้า เป็นมิตรกันไว้ก็มิใช่เรื่องเสียหายอันใด
แต่ถึงอย่างไรที่นี่ก็เปรียบเสมือนรังนก ย่อมมีนกทุกชนิดบินผ่านมา
ขณะที่หลินเมิ้งหยากำลังชื่นชมความฉลาดเฉลียวของพ่อค้าเหล่านั้น พวกขยะเดนตายพลันส่งสายตาหื่นกระหายไปทางป๋ายซ่าว
พ่อค้าส่วนใหญ่ต่างส่งสายตาขุ่นเคืองแต่กลับมิกล้าเอ่ยปากห้ามปรามคนเหล่านั้น
ขณะเดียวกัน พวกเขาเริ่มปาดเหงื่อแทนคุณชายผู้มีท่าทางเป็นมิตรคนนั้น
“โอ๊ย…”
ป๋ายซ่าวซึ่งยืนเงียบตลอดเวลาส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นจึงส่งสายตาคมกริบไปทางพวกขยะเหล่านั้น
หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองตาม ก่อนจะได้เห็นใบหน้าแดงก่ำของป๋ายซ่าวและชายคนหนึ่งซึ่งกำลังสูดดมมือของตนเอง
“หอมยิ่งนัก แม่นางคนนี้กำลังรอพี่ชายเช่นข้าอยู่อย่างนั้นหรือ?”
ขยะย่อมเป็นขยะ ทั้งที่มีใบหน้าอัปลักษณ์ขัดหูขัดตา กลับยังคิดว่าตนเองหล่อเหลาเสียเต็มประดา
แต่ในสายตาของหลินเมิ้งหยา แม้เขาจะมีใบหน้าโดดเด่น แต่ความเลวทรามทำให้เขาอัปลักษณ์น่ารังเกียจ
คนที่อยู่รอบๆ ล้วนชี้มือชี้ไม้พลางใช้สายตานึกสนุกจ้องมอง
พวกเขาล้วนคิดว่าจะได้เห็นฉากอันธพาลยลโฉมงามแต่เช้า ดังนั้นจึงรู้สึกสนุกสนานขึ้นมา
ป๋ายซ่าวหาใช่คนที่จะยอมนิ่งเฉยปล่อยให้อีก
