ฝ่ายเอารัดเอาเปรียบตัวเองแต่ฝ่ายเดียว หลังจากตั้งสติได้ว่าตนเองถูกเขาหาเศษหาเลยกับร่างกายของนาง มือเล็กจึงตวัดฟาดลงบนริมฝีปากหนาของเขา
ทุกคนล้วนชื่นชมลูกตบของนาง เสียงหัวเราะโห่ฮาพลันดังขึ้น
“โอ้โหว แม่นางคนนี้เร่าร้อนยิ่งนัก เป็นอะไรไป อยากจะเล่นกับพี่ชายคนนี้อย่างนั้นหรือ?”
ไอ้ขยะคนนั้นแสดงท่าทางหยิ่งผยองพองขน ราวกับตนเองยิ่งใหญ่เสียเต็มประดา
ดวงตาหื่นกระหายจับจ้องมองหน้าอกของป๋ายซ่าวเขม็ง ทว่าอีกเสี้ยวพริบตาต่อมา ร่างในชุดเทาพลันเข้ามาขวางหน้าป๋ายซ่าวเอาไว้
“เป็นอะไรหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยากระซิบถาม ป๋ายซ่าวส่ายหน้า ทว่าดวงตาเปี่ยมโทสะ
อยู่จวนอ๋องมาตั้งนาน ไม่มีใครกล้าทำตัวหยาบคายกับนางถึงเพียงนี้ ดังนั้นนี่จึงเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นดวงตาโกรธเกรี้ยวระคนอับอายของป๋ายซ่าว
แต่นางกลับทำอะไรชายคนนั้นไม่ได้
“เสี่ยวซานจื่อ เจ้าจงพาฮูหยินไปพักผ่อนบนรถม้า ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง”
หยวนซานรู้สึกกังวลเล็กน้อย แต่เขารู้ดีว่าป๋ายซ่าวกำลังรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างยิ่ง
ชายท่าทางเหมือนขยะเปียกตรงหน้าก้มๆ เงยๆ มองชายหนุ่มตรงข้ามเขา ผิวพรรณของชายหนุ่มคนนี้ค่อนข้างดีเลยทีเดียว อีกทั้งยังมีใบหน้าหล่อเหลา
