โดดเด่น
ลูบเคราเล็กน้อย เขาที่สามารถมีสัมพันธ์ได้ทั้งชายและหญิงกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“เมื่อครู่เจ้าใช้มือข้างไหนแตะต้องฮูหยินของข้า?”
พยายามระงับโทสะ หลินเมิ้งหยาแสยะยิ้มเย็นชา
แม้รูปร่างของนางจะบอบบางมิอาจสู้ชายร่างกำยำตรงหน้าได้ แต่นางกลับไม่หวั่นเกรง ซ้ำยังมองเขาด้วยสายตาเย็นชา
“โอ้ คุณชายคนนี้รูปงามยิ่งนัก หรือเจ้าเหงาก็เลยอยากเข้ามาล้อมวงรับใช้ข้าเหมือนฮูหยินของเจ้า?”
ชายคนนั้นอ้าปากหัวเราะร่วน หลินเมิ้งหยางอนิ้ว ก่อนจะตั้งใจเหยียดยิ้มให้กับชายคนนั้น
“เจ้ามานี่สิ ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า”
ทุกคนล้วนคิดว่าคุณชายผู้นี้กำลังหวาดกลัว ฉะนั้นจึงคิดจะยอมจำนน
แต่ยังไม่ทันทีพวกเขาจะส่งสายตาเหยียดหยามไปทางคุณชายผู้นั้น สถานการณ์พลันพลิกผันอย่างกะทันหัน
เห็นเพียงอันธพาลคนนั้นกำลังยื่นมือเข้าไปจะจับบ่าของคุณชาย แต่เขากลับเอี้ยวตัวหลบ จากนั้นท่อนขาเรียวยาวของคุณชายพลันวาดขึ้นแล้วเตะเข้าที่ชายคนนั้นเต็มแรง
ขณะที่ชายอันธพาลคิดจะเอาตัวรอดจากการโจมตี มือเล็กของนางพลันบีบคอของเขาเอาไว้
‘ตึง’ เสียงดังขึ้น ศีรษะของชายคนนั้นถูกเหวี่ยงกระแทกโต๊ะอย่างแรง
