อะไร หลินเมิ้งหยาจึงเรียกเขาว่าหยวนซาน
รับหนังสือเดินทางของตนเอง ในนั้นเขียนชื่อของนาง ป๋ายซ่าวและหยวนซานเอาไว้อย่างชัดเจน
นางส่งให้ป๋ายซ่าวดู ก่อนจะเริ่มท่องประวัติของตนเองให้ขึ้นใจ
โชคดีที่มีระบบเซินหนงคอยช่วยเหลือ ดังนั้นนางจึงจำได้ไม่ขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่คำเดียว
“นายน้อย ถึงโรงเตี๊ยมแล้วขอรับ”
หยวนซานเอ่ยเรียกด้วยความเลื่อมใสอยู่ด้านนอก หลินเมิ้งหยาตั้งสมาธิ นี่เป็นการเดินทางครั้งแรกของนาง ไม่รู้ว่าเมืองหลินเทียนจะมอบประสบการณ์แปลกใหม่อันใดให้
มือเล็กแหวกม่านออก หลินเมิ้งหยาในคราบชายหนุ่มประคองร่างป๋ายซ่าวลงจากรถม้า
แม้จะยังเช้าตรู่ แต่กลับมีคนเข้าออกโรงเตี๊ยมไม่ขาด
ไม่ว่าจะเป็นพ่อข้าจากต่างเมืองหรือขบวนพ่อค้าที่ต้องการจะออกจากเมืองล้วนหยุดพักกันที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้
แม้ราชสำนักจะเน้นการเกษตรมากกว่าค้าขาย แต่ถึงกระนั้นก็ยังมีพ่อค้าผุดขึ้นเป็นจำนวนมาก
โชคดีที่ทุกแคว้นล้วนมีโรงเตี๊ยมข้างทาง ฉะนั้นการมาของพวกนางจึงไม่เป็นที่สังเกตนัก
หยวนซานนำทางพวกหลินเมิ้งหยาไปหาหัวหน้าพ่อค้า
เขาเป็นพ่อค้าเก่านามว่าท่านกัว หยุนจู๋เล่าว่าก่อนที่เขาจะเข้าร่วมกลุ่มสามสหาย เขาเคยเป็นหัวหน้าใหญ่ของสำนักคุ้ม
